امید سبز✨🌱

نفرین تنهایی مرا در برگرفته است. تنهایی مثل سایه‌ای سرد، تمام وجودم را پوشانده است. خشک شده‌ام، پاهایم خشک شده، دستانم خشک شده و ریشه‌هایم از درون ریه‌هایم بیرون زده است. من درختی مرده‌ام؛ شاخه‌هایم مثل دست‌های پیر و خسته، بی‌جان آویزان مانده‌اند. نه سایه، نه میوه، نه پناهگاهی امن برای پرنده‌ها دارم.

آسمانم سقف است و دستانم برای رسیدن به همان سقف کوتاه. شاخه‌هایم مثل انگشتانی لاغر، رو به آن سقف آسمانی دراز شده‌اند. امید سبز چیست؟ امید سبز مثل جوانه‌ای کوچک است که از دل خاک خشکیده سر برمی‌آورد. امید سبز یعنی شاید روزی بیاید که دوباره به باغ برگردم، پاهایم را درون خاک بکارم تا جانی دوباره بگیرند.

آنگاه دوباره بلبلی روی دستان سبزم می‌نشیند و آواز می‌خواند و پرنده‌ای بر روی آن‌ها لانه می‌سازد. آواز بلبل مثل نسیمی گرم، در میان شاخه‌هایم می‌پیچد. آدم‌ها می‌آیند، زیر سایه‌ام استراحت می‌کنند و از دستانم میوه‌ها می‌خورند.

آه ای امید سبز! بازگشت من به باغ مثل طلوع خورشید پس از شبی طولانی خواهد بود. روزی من و دوستانم دوباره به باغ برمی‌گردیم و آنگاه دیگر تنها نخواهیم بود؛ نه ما، نه این جهانِ تنها مانده در نفرین شهری بی‌جان.