سالها خیال میکردم یک جای کارِ من ایراد دارد.
چون زیاد فکر میکردم.
چون زود دلتنگ میشدم.
چون نگران میشدم.
چون از بعضی چیزها میترسیدم.
چون احساساتی بودم.
برای همین، تمام این سالها مشغول جنگیدن با خودم بودم.
هر بار که احساسی در من جان میگرفت، اولین فکرم این نبود که از من چه میخواهد.
اولین فکرم این بود که چطور ساکتش کنم.
خودم را سرزنش میکردم.
از احساساتم فرار میکردم.
گاهی آنقدر خودم را در فکرهایم غرق میکردم که دیگر چیزی حس نمی کردم.
و گاهی...
فکر میکردم شاید چند قرص بتوانند کاری را بکنند که من سالها از انجامش ناتوان بودم؛
خاموش کردن آن همه احساس و فکرهایی که خستهام کرده بودند.
اما هیچچیز عوض نمیشد.
احساساتم از بین نمیرفتند.
فقط من، هر روز از خودم دورتر میشدم.
سالها با خودم غریبه بودم.
نه چون خودم را نمیشناختم...
چون فقط آن بخشی از وجودم را دوست داشتم که منطقی بود.
تا اینکه یک روز...
به جای فرار کردن، شروع کردم به نوشتن.
نه برای اینکه نویسنده شوم.
نه برای اینکه کسی نوشتههایم را بخواند.
فقط میخواستم بفهمم درون من چه میگذرد.
هر دلنوشته، گفتوگویی بود که سالها با خودم نداشتم.
هر جمله، احساسی بود که برای اولین بار، جرئت کرد خودش را نشان بدهد.
کمکم فهمیدم...
نوشتن، احساساتم را از بین نبرد؛
فقط باعث شد دیگر از آنها فرار نکنم.
وقتی نوشتم که نگرانم...
اضطرابم آرامتر شد.
نه چون رفته بود...
چون دیگر مجبور نبود برای دیده شدن، تمام ذهنم را به آشوب بکشد.
وقتی نوشتم که دلتنگم...
دلتنگی دیگر دشمنم نبود.
فقط بخشی از من بود.
آن روز فهمیدم مشکل من، احساساتم نبودند.
مشکل، جنگی بود که سالها با آنها راه انداخته بودم.
امروز اگر نگران باشم...
به خودم نمیگویم:
«نباید اینطور باشی.»
اگر دلتنگ باشم...
از خودم خجالت نمیکشم.
اگر بترسم...
دیگر سعی نمیکنم شجاع بودن را به خودم ثابت کنم.
فقط آرام با خودم میگویم:
«اشکالی نداره که خوب نباشی.»
شاید آرامش، جایی نیست که دیگر هیچ غمی، هیچ ترسی و هیچ اضطرابی وجود نداشته باشد.
شاید آرامش...
از روزی شروع میشود که دست از جنگیدن با خودت برداری.
من مجموعهای از تمام احساساتی هستم که در من زندگی میکنند.
ترس...
دلتنگی...
اضطراب...
شادی...
اندوه...
همهی آنها، بخشی از مناند.
و برای اولین بار...
هیچکدامشان را از خودم پنهان نمیکنم.
چون بالاخره فهمیدهام...
اشکالی نداره که همیشه خوب نباشم.
قرار نیست همیشه خوب باشم...
قرار است خودم باشم.