ویرگول
ورودثبت نام
هانیه براتی
هانیه براتیسلام! من هانیه هستم. عاشق شعر و نوشتنم و دوست دارم احساسات و داستان‌های قلبمو با شما به اشتراک بذارم. امیدوارم نوشته‌هام براتون دل‌نشین باشه و بتونه لحظه‌های خوبی براتون بسازه.
هانیه براتی
هانیه براتی
خواندن ۱۰ دقیقه·۲۵ روز پیش

«آن سوی غار»

پسر از کودکی کششی عجیب به غاری در دل جنگل داشت. هیچ‌کس نمی‌دانست آن غار چه چیزی را در خود پنهان کرده است. بعضی‌ها می‌گفتند چیزی پشت آن نیست و بعضی دیگر باور داشتند که غار به دنیایی ناشناخته راه دارد. بااین‌حال، هیچ‌کس جرئت نکرده بود از نردبان بلند داخل آن بالا برود و راز آن را کشف کند.

پسر نمی‌دانست چرا این غار تا این اندازه برایش اهمیت دارد. گاهی در خواب صدایی می‌شنید که نامش را صدا می‌زد و گاهی احساس می‌کرد کسی در جایی دور منتظر اوست. این احساس آن‌قدر عمیق بود که سرانجام تصمیم گرفت راه بیفتد و پاسخ پرسش‌هایش را پیدا کند.

کوله‌اش را برداشت و وارد جنگل شد. ساعت‌ها میان درختان قدم زد تا اینکه نزدیک غروب، صدای خش‌خش برگ‌ها را پشت سرش شنید. برگشت و دختری را دید که میان درختان ایستاده بود.

پسر پرسید: «اینجا چی کار می‌کنی؟»

دختر لحظه‌ای سکوت کرد و گفت: «نمی‌دونم.»

پسر خندید و پرسید: «یعنی چی نمی‌دونی؟»

دختر نگاهش را از او گرفت و به درختان خیره شد.

«خودمم نمی‌دونم چطور سر از اینجا درآوردم.»

پسر تصور کرد دختر هم مانند او برای کشف غار به جنگل آمده است. وقتی از مقصدش حرف زد، دختر ناگهان سرش را بالا آورد.

«غار؟»

«آره. تو هم می‌شناسیش؟»

دختر پاسخی نداد. فقط بعد از چند لحظه گفت: «بهتره برگردی.»

پسر با تعجب نگاهش کرد.

«هنوز که به غار نرسیدم.»

«پس هنوز دیر نشده.»

پسر حرفش را جدی نگرفت. وقتی دختر پیشنهاد کرد همراهش بیاید، خوشحال شد. حالا دیگر مجبور نبود تمام مسیر را تنهایی طی کند.

آن‌ها نمی‌دانستند دیدارشان اتفاقی نبوده است. نمی‌دانستند نیرویی نامرئی از مدت‌ها پیش آن‌ها را به سوی یکدیگر می‌کشاند.

روزها گذشتند و آن دو در جنگل پیش رفتند. پسر از رؤیاهایش حرف می‌زد و از چیزهایی می‌گفت که دوست داشت تجربه کند. دختر بیشتر گوش می‌داد. گاهی لبخند می‌زد و گاهی چنان در فکر فرو می‌رفت که پسر مجبور می‌شد چند بار صدایش کند.

دختر چیز زیادی از گذشته‌اش به یاد نمی‌آورد. نمی‌دانست چطور به جنگل آمده و چرا نمی‌تواند از خاطراتش چیزی به خاطر بیاورد. تنها چیزی که همیشه همراهش بود، احساس سرمایی عجیب و اندوهی بی‌دلیل بود.

بااین‌حال، در کنار پسر احساس متفاوتی داشت. انگار او را از مدت‌ها پیش می‌شناخت؛ انگار صدایش چیزی را در وجودش بیدار می‌کرد که مدت‌ها خاموش مانده بود.

یک شب، وقتی کنار آتش نشسته بودند، پسر از او پرسید: «تو چرا این‌قدر اصرار داری که برگردیم؟»

دختر به شعله‌های آتش خیره شد.

«چون بعضی چیزها رو نباید کشف کرد.»

«اگه چیزی پشت اون غار باشه که ارزش پیدا کردن داشته باشه چی؟»

دختر سرش را بلند کرد و به او نگاه کرد.

«اگه چیزی که دنبالش می‌گردی، اون چیزی نباشه که فکر می‌کنی چی؟»

پسر لبخند زد.

«اون وقت حداقل می‌فهمم چی اونجا نیست.»

دختر چیزی نگفت. نمی‌دانست چرا از رسیدن پسر به غار می‌ترسد. فقط احساس می‌کرد اگر اجازه دهد این مسیر را ادامه دهد، اتفاقی خواهد افتاد که دیگر نمی‌توانند آن را تغییر دهند.

روزها کنار هم بودن، آن‌ها را به یکدیگر نزدیک‌تر کرد. پسر کم‌کم به دختر دل بست و دختر نیز، بی‌آنکه بخواهد، عاشق او شد. بااین‌حال، هیچ‌کدام از احساس دیگری خبر نداشتند.

پسر فکر می‌کرد سرانجام کسی را پیدا کرده است که می‌تواند رؤیاهایش را با او شریک شود. دختر اما می‌ترسید روزی که حقیقت آشکار شود، همان آدم را برای همیشه از دست بدهد.

سرانجام به غار رسیدند.

دهانه‌ی غار میان صخره‌ها پنهان شده بود و هوای سردی از درون آن بیرون می‌آمد. داخل غار، نردبانی بلند به دیواره تکیه داده شده بود که انتهایش در تاریکی گم می‌شد.

پسر با هیجان به آن نگاه کرد.

«بالاخره رسیدیم.»

اما دختر با دیدن نردبان خشکش زد.

ناگهان خاطراتی که مدت‌ها در ذهنش پنهان مانده بودند، یکی پس از دیگری بازگشتند.

او این غار را می‌شناخت. سال‌ها پیش، خودش همین مسیر را آمده بود. او هم مانند پسر کنجکاو بود و می‌خواست بداند پشت غار چه چیزی وجود دارد. او هم از همین نردبان بالا رفته بود، بی‌آنکه بداند با عبور از آن چه سرنوشتی در انتظارش است.

آن سوی غار، دنیای مردگان بود؛ جهانی سرد و بی‌روح که هرکس در آن گرفتار تنهایی خودش می‌شد. آدم‌ها در آن دنیا حضور داشتند، اما هرکدام در دنیایی جداگانه زندگی می‌کردند. هیچ‌کس نمی‌توانست به‌سادگی به دیگری برسد.

دختر در آن دنیا گرفتار شده بود، اما روحش به شکلی نامعلوم دوباره به جهان زندگان بازگشته بود. خودش هم نمی‌دانست چگونه این اتفاق افتاده است یا چرا فقط این پسر می‌توانست او را ببیند.

وقتی پسر به سمت نردبان رفت، دختر دستش را گرفت.

«نباید ازش بالا بری.»

پسر برگشت.

«چرا؟»

«چون نمی‌دونی اون بالا چی انتظارت رو می‌کشه.»

«برای همین اومدم. می‌خوام بفهمم.»

دختر با نگرانی گفت: «خواهش می‌کنم، برگردیم.»

پسر به او خیره شد. برای اولین بار احساس کرد دختر چیزی را از او پنهان می‌کند.

«تو از اول می‌دونستی این غار کجاست، مگه نه؟»

دختر سکوت کرد.

پسر منتظر جواب ماند، اما دختر چیزی نگفت. نمی‌توانست حقیقت را برایش توضیح دهد. نمی‌توانست بگوید خودش یک بار از این نردبان بالا رفته و برای همیشه در دنیایی غریب گرفتار شده است.

او فقط می‌خواست پسر را از سرنوشتی که خودش تجربه کرده بود، نجات دهد.

آن شب، پسر از خستگی کنار آتش خوابش برد. دختر مدت زیادی به او نگاه کرد. صورتش در روشنایی آتش آرام به نظر می‌رسید و هیچ نشانی از خطری که در انتظارش بود، در چهره‌اش دیده نمی‌شد.

دختر نمی‌توانست اجازه دهد پسر از نردبان بالا برود. اگر او هم وارد دنیای مردگان می‌شد، شاید برای همیشه در تنهایی خودش گرفتار می‌ماند.

کوله‌ی پسر را گشت و اره‌ی کوچکی پیدا کرد. آن را برداشت و به سمت نردبان رفت.

با دست‌هایی لرزان شروع به بریدن پله‌ها کرد. هر بار که دندانه‌های اره روی چوب کشیده می‌شد، صدای خفیفی در غار می‌پیچید. دختر می‌ترسید پسر بیدار شود، اما نمی‌توانست دست نگه دارد.

یکی پس از دیگری، پله‌ها را برید و روی زمین انداخت.

وقتی به آخرین پله رسید، صدایی از پشت سرش شنید.

«داری چیکار می‌کنی تو؟»

دختر از جا پرید. پسر بیدار شده بود و با ناباوری به او نگاه می‌کرد.

چشمش به چوب‌های بریده‌شده افتاد و بعد به اره‌ای که در دست دختر بود.

«چرا این کارو کردی؟»

دختر نمی‌توانست حقیقت را بگوید. فقط با صدایی لرزان گفت:

«تو نباید بیشتر از این ادامه بدی. برگرد.»

پسر جلو آمد.

«اول بهم بگو چرا.»

«فقط برگرد.»

«من این همه راه اومدم که به اینجا برسم. تو هم تمام این مدت کنارم بودی. حالا چطور می‌تونی بدون هیچ توضیحی همه‌چی رو خراب کنی؟»

دختر خواست چیزی بگوید، اما نتوانست. اشک در چشم‌هایش جمع شده بود. چند لحظه بعد، پسر دیگر او را نمی‌دید.

دختر ناپدید شده بود.

پسر با وحشت اطرافش را نگاه کرد.

«کجایی؟»

جوابی نیامد. دوباره صدایش زد، اما تنها چیزی که شنید، صدای خودش بود که میان دیوارهای سنگی می‌پیچید.

او نمی‌دانست دختر چرا چنین کاری کرده است. نمی‌دانست چرا درست زمانی که بیشتر از همیشه به او نیاز داشت، تنهایش گذاشته بود.

فقط می‌دانست دیگر نمی‌تواند به او اعتماد کند.

پسر نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده است. دختری که چند روز همراهش راه آمده بود و شب‌ها کنارش می‌نشست، ناگهان ناپدید شده بود.

صدای دختر دوباره در غار پیچید.

«برگرد.»

پسر برگشت، اما کسی را ندید.

باد سردی از میان غار گذشت. شعله‌ی آتش لرزید و سایه‌ها روی دیوارها به حرکت درآمدند.

«برگرد. هنوز می‌تونی بری.»

پسر دست‌هایش را جلوی آتش گرفت.

«چرا؟ چرا باید برگردم؟»

باد شدیدتر شد.

«چون نباید اینجا بمونی.»

پسر از جایش بلند شد و به سمت تاریکی فریاد زد:

«پس خودت بیا و بهم بگو چرا!»

هیچ‌کس جواب نداد.

پسر از چوب‌های بریده‌شده‌ی نردبان برای گرم کردن خودش استفاده کرد. هر بار که تکه‌ای از چوب را در آتش می‌انداخت، شعله برای لحظه‌ای بالا می‌رفت و بعد دوباره فرو می‌نشست.

او می‌توانست از غار بیرون برود و به زندگی‌اش برگردد، اما نمی‌خواست. دیگر نمی‌توانست به زندگی‌ای برگردد که دختر در آن حضور نداشت. از اینکه او بدون هیچ توضیحی رهایش کرده بود، دل‌شکسته و خشمگین بود.

«من جایی نمی‌رم!»

صدایش در غار پیچید.

«شنیدی؟ من جایی نمی‌رم!»

باد لحظه‌ای آرام شد، اما دختر باز هم ظاهر نشد.

پسر نمی‌دانست چرا نمی‌تواند از غار دل بکند. نمی‌دانست آن چیزی که از ابتدا او را به اینجا کشانده بود، فقط کنجکاوی نبود. بخشی از وجودش در انتظار رسیدن به کسی بود که حالا از دست داده بود.

چوب‌ها کم‌کم تمام شدند و آتش کوچک‌تر شد. پسر دست‌هایش را به هم مالید و سعی کرد خودش را گرم نگه دارد، اما سرما بیشتر و بیشتر می‌شد.

برای آخرین بار به دهانه‌ی غار نگاه کرد. راه برگشت هنوز باز بود، اما او دیگر نمی‌خواست برگردد.

شعله‌ی آخرین تکه‌ی چوب خاموش شد.

غار در تاریکی فرو رفت و پسر، در سکوتی که هیچ صدایی نمی‌توانست آن را بشکند، چشم‌هایش را بست.

آن شب، پسر در سرما جان داد.

دختر در دنیای مردگان ایستاده بود. سرمای همیشگی در اطرافش جریان داشت و سکوت سنگینی بر همه‌جا حاکم بود.

او هنوز صدای پسر را به یاد می‌آورد؛ صدایی که با خشم و اندوه فریاد زده بود جایی نمی‌رود.

دختر فکر می‌کرد با بریدن نردبان، پسر را نجات داده است. نمی‌دانست او در غار مانده و جانش را از دست داده است. نمی‌دانست تمام تلاش‌هایش برای دور نگه داشتن پسر از دنیای مردگان، به نتیجه‌ای کاملاً متفاوت رسیده است.

زمان گذشت. دختر دوباره به تنهایی همیشگی‌اش برگشت، اما این بار چیزی در وجودش تغییر کرده بود. دیگر نمی‌توانست آن پسر را فراموش کند. گاهی صدایش را در خواب می‌شنید و گاهی احساس می‌کرد کسی در جایی دور به دنبال او می‌گردد.

تا اینکه روزی، در میان سکوت دنیای مردگان، صدای قدم‌هایی را شنید.

برگشت.

پسر چند قدم دورتر ایستاده بود.

دختر برای لحظه‌ای نتوانست حرکت کند. به چهره‌اش نگاه کرد و بعد با ناباوری به سمتش دوید.

«تو... چطور؟»

پسر چیزی نمی‌دانست. خودش هم نمی‌فهمید چگونه سر از این دنیا درآورده است. فقط می‌دانست وقتی چشم‌هایش را باز کرده، دیگر در غار نبوده و حالا روبه‌روی دختری ایستاده که تمام این مدت دنبالش می‌گشته است.

دختر با چشمانی پر از اشک گفت: «فکر می‌کردم دیگه هیچ‌وقت نمی‌بینمت.»

پسر به او نگاه کرد.

«چرا ترکم کردی؟ چرا نذاشتی از نردبون بالا برم؟»

دختر سرش را پایین انداخت.

«می‌ترسیدم. نمی‌خواستم تو هم مثل من توی این دنیا گرفتار بشی. نمی‌خواستم تنهایی من، تنهایی تو هم بشه.»

پسر مدتی سکوت کرد. بعد آرام گفت:

«ولی من به خاطر تو اینجا اومدم.»

دختر سرش را بلند کرد.

«چی؟»

پسر خودش هم نمی‌دانست چرا این جمله را گفته است. فقط احساس می‌کرد حقیقتی را به زبان آورده که مدت‌ها در وجودش پنهان بوده است.

در همان لحظه، دختر خاطره‌ای را به یاد آورد؛ خاطره‌ی غار، نردبان و روزی که برای اولین بار از آن بالا رفته بود. به یاد آورد که پس از گرفتار شدن در دنیای مردگان، همیشه احساس می‌کرد چیزی از وجودش کم است؛ انگار بخشی از خودش را در جهان زندگان گذاشته باشد.

حالا، با دیدن پسر، آن جای خالی معنای دیگری پیدا می‌کرد.

آن‌ها همزاد یکدیگر بودند.

دو روح که از ابتدا به هم پیوند خورده بودند و تقدیرشان رسیدن به یکدیگر بود. همان کششی که پسر را به سمت غار می‌کشاند، در حقیقت او را به سوی دختر می‌برد. دختر نیز بی‌آنکه بداند چرا، در جهان زندگان به سمت او کشیده شده بود.

قرار نبود پسر دختر را از دنیای مردگان نجات دهد. قرار بود به آن دنیا بیاید تا دختر دیگر تنها نباشد.

اما دختر از ترس اینکه پسر به سرنوشت او دچار شود، تلاش کرده بود مانع رسیدنش شود؛ بی‌خبر از اینکه همین رسیدن، قرار بود تنهایی هر دوی آن‌ها را پایان دهد.

دختر به پسر نگاه کرد. حالا می‌فهمید چرا از همان نخستین دیدار، حضور او برایش آشنا بوده است. چرا صدایش آرامش می‌کرد و چرا نمی‌توانست به‌سادگی از او دل بکند.

اشک‌هایش جاری شدند.

«من نمی‌دونستم. فکر می‌کردم دارم نجاتت می‌دم.»

پسر دستش را گرفت.

«می‌دونم.»

دختر به دست‌هایشان نگاه کرد. برای اولین بار پس از مدت‌ها، احساس کرد سرمای اطرافش کمتر شده است.

دنیای مردگان هنوز سرد بود. هنوز هرکس در گوشه‌ای از تنهایی خودش زندگی می‌کرد و هیچ‌چیز در آن شبیه جهان زندگان نبود.

اما حالا دختر تنها نبود.

پسر به او رسیده بود؛ نه به این دلیل که توانسته بود از مرگ فرار کند، بلکه چون سرانجام به جایی آمده بود که از ابتدا پیوندی نامرئی او را به سویش می‌کشاند.

دختر نمی‌توانست مرگ پسر را تغییر دهد و پسر نمی‌توانست گذشته را به عقب برگرداند. بااین‌حال، برای اولین بار فهمیدند که بعضی پیوندها حتی با مرگ هم از بین نمی‌روند.

آن‌ها در سکوت کنار هم ایستادند؛ دو روح که راه رسیدن به یکدیگر را گم کرده بودند، اما سرانجام دوباره همدیگر را پیدا کرده بودند.

دختر تمام تلاشش را کرده بود تا پسر را از تنهایی نجات دهد، بی‌آنکه بداند خودش همان کسی است که قرار بود تنهایی‌اش را پایان دهد.

داستانکفانتزیهمزاد
۰
۰
هانیه براتی
هانیه براتی
سلام! من هانیه هستم. عاشق شعر و نوشتنم و دوست دارم احساسات و داستان‌های قلبمو با شما به اشتراک بذارم. امیدوارم نوشته‌هام براتون دل‌نشین باشه و بتونه لحظه‌های خوبی براتون بسازه.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید