وقتی حدود نه ساله بودم، یکی از پسرهای فامیل را دوست داشتم. آن زمان چیزی از عشق نمیدانستم و بلد نبودم احساس خودم را چطور بیان کنم. برای همین یک نقاشی کشیدم و روی آن نوشتم که دوستش دارم و نقاشی را به او دادم.
بعد از خجالت، خودم را در انباری قایم کردم.
اما او نقاشی را به بقیه نشان داده بود. چند نفر از بچهها پشت در انباری جمع شده بودند و صدایم میزدند. میگفتند مادرم دنبالم میگردد. صبر کردم تا بروند و بعد از خانه بیرون زدم.
آنقدر ترسیده و خجالتزده بودم که بدون اینکه بدانم کجا میروم، وارد یک محلهی ناآشنا شدم. نمیدانستم کجا هستم و فقط میخواستم از آنجا دور شوم. خالهام پیدایم کرد و من را به خانه برگرداند. وقتی برگشتم، مادرم هم بهشدت سرزنشم کرد.
آن اتفاق یکی از بدترین خاطرات کودکیام شد.
بعد از آن، کمکم اوضاع خانه هم تغییر کرد. دعواهای پدر و مادرم بیشتر شد و رفتار پدرم با همهی اعضای خانواده سختگیرانهتر و همراه با شک و حساسیت شد. گاهی رفتارهایش آنقدر عجیب میشد که همه میگفتیم: «صددرصد بابا دیوونه شده.»
من نمیدانستم چرا این اتفاقها میافتد. فقط میدیدم پدر و مادرم مدام با هم بحث میکنند و من وسط این ماجرا قرار گرفتهام. باید تصمیم میگرفتم طرف چه کسی باشم، از چه کسی حمایت کنم، چه چیزی را بگویم و چه چیزی را نگویم. هر طرف را که میگرفتم، باز هم احساس میکردم اشتباه کردهام.
من فقط یک بچه بودم و تنها چیزی که میخواستم این بود که دعواها تمام شوند.
در همان دوران کودکی، برای خودم یک گروه دوستان مجازی ساخته بودم. آنها برایم فقط چند دوست اینترنتی نبودند. وقتی در دنیای واقعی درگیر مشکلات خانواده بودم، بودن کنار آنها باعث میشد احساس کنم جایی هست که به آن تعلق دارم.
اما به خاطر سختگیریهای خانواده و شرایطی که داشتم، نمیتوانستم همیشه کنارشان باشم و بعد از مدتی گروه از هم پاشید.
سالها بعد، دوباره تلاش کردم همه را دور هم جمع کنم. هنوز فکر میکردم آن گروه برایم مثل یک خانواده است و نمیتوانم بهراحتی از آنها بگذرم. اما وقتی دوباره کنار هم قرار گرفتیم، فهمیدم همه عوض شدهاند. هرکدام زندگی و مسئولیتهای خودشان را داشتند و دیگر نمیشد انتظار داشت همهچیز مثل گذشته باشد.
این تغییر برایم سخت بود.
یک روز احساس کردم دیگر دارم به جایی میرسم که ممکن است با یکی از اعضای گروه دعوا کنم. برای اینکه کار به آنجا نرسد، از گروه خارج شدم و همه را بلاک کردم تا نتوانند برایم پیام بفرستند.
با این حال، ته دلم منتظر بودم کسی از جای دیگری سراغم را بگیرد. شاید بپرسد چرا رفتی؟ حالت خوب است؟ یا بگوید دلمان برایت تنگ شده بود.
چند هفته بعد، پیامهایم را نگاه کردم.
فقط یک پیام بود:
«از گروه لف دادی بلاکم که کردی😂»
همین.
بعد از آن دیگر با هیچکدامشان ارتباطی نداشتم.
مدرسه هم برایم جای سادهای نبود.
در یک دوره، فقط یک دوست صمیمی داشتم. من حال خوبی نداشتم و بیشتر از همیشه به توجه و همصحبتی او احتیاج داشتم، اما او بیشتر وقتش را با دوستان دیگرش میگذراند.
وقتی ناراحتیام را گفتم، منظورم این نبود که از او بخواهم دوستی چندسالهاش را کنار بگذارد یا بین من و دوست قدیمیاش یکی را انتخاب کند. فقط میخواستم کمی بیشتر کنارم باشد.
اما حرفم اینطور برداشت شد.
او گفت سالهاست با دوست قدیمیاش دوست است و نمیتواند به خاطر حرف من این دوستی را کنار بگذارد. من هم که احساس میکردم حرفم اصلاً فهمیده نشده، گفتم:
«بیا دوستیمون رو تموم کنیم.»
گفت:
«باشه.»
فردای آن روز در مدرسه، دوستم دیگر مثل قبل با من رفتار نکرد. حتی جایی که نشسته بودم را هم شخص دیگری گرفت و گفت:
«اینجا جای منه، برو یه جای دیگه پیدا کن بشین.»
رفتم و کنار دختری نشستم که تا آن روز با او حرف نزده بودم. بعدها فهمیدم او با همان دوست قدیمی که قبلاً دربارهاش حرف زده بودم، به مشکل خورده و از هم جدا شدهاند. من آن موقع این را نمیدانستم و به همین دلیل، رفتار آن دوست قدیمی با من تا آخر سال تحصیلی سرد بود. این موضوع بیشتر از هر چیزی من را اذیت میکرد.
این دوست هم سال آخر به یک مدرسهی دیگر رفت و من تنها ماندم.
یک روز در حیاط مدرسه نشسته بودم و گریه میکردم. هیچکس متوجه نشد.
حتی یک بار معلمی روبهرویم ایستاد، در چشمهایم نگاه کرد و با مهربانی گفت که میخواهد فرصتی به من بدهد تا در امتحان بعدی جبران کنم. اما بعد من را به دفتر فرستادند و فهمیدم همان معلم گفته دیگر نمیتواند این شرایط را تحمل کند.
برای اولین بار در زندگی مجبور شدم تعهد بدهم.
بعدها فهمیدم تنهایی فقط به خانواده و مدرسه محدود نمیشود.
چند بار کسی را دوست داشتم، اما دوست داشتنم یکطرفه بود. هیچکدامشان نمیدانستند که من دوستشان دارم. مدت زیادی طول کشید تا بپذیرم آدمهایی که دوستشان داشتم، نهتنها احساسی نسبت به من نداشتند، بلکه حتی از احساس من هم خبر نداشتند.
در همان سالها، شرایط روحیام هم سختتر شد.
یک روز دیگر نتوانستم تحمل کنم و گفتم:
«من باید برم پیش یه روانشناس، دیگه نمیتونم تحمل کنم.»
پدرم گفت:
«روانشناس چرا؟ مگه دیوونه شدی؟»
اما مادرم من را پیش روانشناس برد و رفتن من به روانشناس برای مدت طولانی ادامه پیدا کرد.
در همین دوره، دوباره زندگی خانوادگیمان به هم ریخت. پدر و مادرم دربارهی جدایی صحبت میکردند و من در همان روزهایی که باید برای امتحانهای نهایی آماده میشدم، همراه پدرم رفتم تا شاهد ماجرا باشم.
ذهنم جای دیگری بود.
امتحانها را خراب کردم و در نهایت سه تا تجدید آوردم.
سالها بعد، هر بار صحبت درس و دانشگاه میشد، پدرم همان حرفها را تکرار میکرد:
«تو هیچوقت دختر درسخونی نبودی.»
«حیف اون همه پول که خرجت کردم.»
«حتی اون همه پول به کتابهای کنکور دادم، حتی یه بار هم لاشون رو باز نکردی.»
«دانشگاه برای چیته؟ دانشگاه برای بچههای درسخونه، نه یکی مثل تو.»
روی کارنامه فقط نمرهها دیده میشد؛ اما پشت آن نمرهها، دختری بود که در همان روزها درگیر چیزهایی بود که هیچکس روی کارنامه نمیدید.
در میان همان سالهای سخت، با کسی آشنا شدم که بودنش برای مدتی زیباترین بخش زندگیام بود. همهچیز برایم شبیه یک خواب بود، اما خیلی زود واقعیت خودش را نشان داد و در نهایت تصمیم گرفتم رابطه را ادامه ندهم.
اما بعد از تمام شدن رابطه، چیزی شنیدم که هنوز هم برایم سنگین است:
«تو به من خیانت کردی.»
من مانده بودم و اتهامی که انتظارش را نداشتم.
بعدها در جلسات روانشناسی، کمکم متوجه شدم در خیلی از موقعیتها وقتی فشار و اضطراب زیاد میشود، تصمیمهایی میگیرم که بیشتر از اینکه مسئله را حل کنند، فقط میخواهند من را از آن فشار دور کنند.
فهمیدن این موضوع، تمام آن سالها را تغییر نداد؛ اما باعث شد بعضی اتفاقها را جور دیگری ببینم.
حالا سالها گذشته است، اما بعضی چیزها هنوز تمام نشدهاند.
این روزها دوباره خواب میبینم پدر و مادرم با هم دعوا میکنند. در خواب روبهروی پدرم میایستم و میگویم:
«بسه دیگه.»
بعد از خواب بیدار میشوم و برای چند لحظه نمیدانم کدام قسمت خواب بود و کدام قسمت واقعیت.
وقتی به گذشته نگاه میکنم، میبینم بیشتر عمرم را دنبال یک جای امن گشتهام؛ یک جای امن در خانواده، بین دوستان، در مدرسه، در دوست داشتن یک نفر و حتی در رابطهای که فکر میکردم قرار است آرامم کند.
اما خیلی وقتها، قبل از اینکه کسی بپرسد «چه اتفاقی برایت افتاده؟»، از من پرسیدند:
«چرا این کار رو کردی؟»
شاید برای همین است که حالا این ضربالمثل برایم فقط یک جمله نیست.
آش را من نخورده بودم، اما انگار همیشه دهن من سوخته بود.