در شب طولانی یلدا که برف سنگینی میبارید، آدمبرفی تنها گوشهای نشسته بود و ستارگان درخشان آسمان را تماشا میکرد. بار دیگر زیر لب آرزو کرد: «یعنی میشود من روزی بیدار شوم و بهار آمده باشد؟»
سپس دیوان حافظ را باز کرد و غزلی را که پیش رویش آمده بود، خواند:
«یوسف گمگشته بازآید به کنعان غم مخور کلبهٔ احزان شود روزی گلستان غم مخور»
برای لحظهای لبخندی بر لبانش نشست و امید تازهای در دلش جوانه زد. با خودش گفت شاید این همان مژدهای باشد که در انتظارش بود؛ همانطور که حافظ گفته بود:
«رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند چنان نماند و چنین نیز هم نخواهد ماند»
اما ناگهان لبخند از لبانش محو شد و منطقش به صدا درآمد. رو به حافظ گفت:
«به شانهام زدهای که تنهاییام را تکانده باشی به چه دلخوش کردهای؟ تکاندن برف از شانههای آدمبرفی؟»
از دست حافظ دلخور شد و با خودش گفت: «چرا حافظ میخواهد مانند برادران یوسف مرا به چاه بیندازد؟ چرا من باید چنین امید محالی را باور کنم؟ مگر نه اینکه سهراب به دست پدر خودش کشته شد؟ من نیز به دست آرزوی خویش کشته خواهم شد.»
سپس به یاد آورد که پدر زال چگونه او را رها کرد. با خودش گفت: «هر کار بکنی، زال همان زال و بهار همان بهار و آدمبرفی همان است که باید باشد.»
دیوان حافظ را بست و به گوشهای پرت کرد. آن شب تا صبح، مانند یعقوب در فراق یوسف خویش گریست و زیر لب زمزمه کرد:
«برای آرزوهای محال خویش میگریم
اگر اشکی نمانَد، در خیال خویش میگریم»
حقیقت به تلخی نوشداروی پس از مرگ سهراب است. حقیقت، مانند سرنوشت آدمبرفی، به دستان سرد ننهسرمای خفته در برف گره خورده است و باید پذیرفت که هرکسی ققنوس نیست.