خواستم بنویسم چگونه حال انسانی ازپس خوشی به پلک زدنی یا از خواب بیدار شدنی دگرگون میشود؛ به حرف شنیدنی و به انقادی فرومیپاشد؛ به لحظهای نگاه به کوه پشت تصویر رانندگی هرروزش به چراگاه گوسفندیاش هوا به هوا میشود! این است انسان، اشرف مخلوقات که خالق هر آن و لحظه به خودش واگذاشته است و سرابی برایش وز وز کردهاند که با توست! حال بس خراب چه نگهبانی میخواهد آخر من نمیدانم!؟ صحبت ظرف است، هرکس بیشتر درد بکشد، بار دیگر فقط آستانه دردش بیشتر میشود.
چه کسی میداند، در یکی از این درد کشیدنها کل وجودش تکه تکه میشود یا فرصت هنوز میماند؛ به مو میرسد و فرصتی دیگر پاره میشود؟! با همین حالا زمان پاره شدن است.
خدایا، تو که نیستی، اما با یکی باید حرف زد به هر حال، خری، سگی، فرزندی، همکاری، میز چوبی، بودایی، کسی را باید یافت که با او حرف زد... تنهایی فشار آورده؛ تنهایی در جمع خیلی فشار آورده... کمی خود را به حشاشین میبندم و کمی به فکر میافتم که دیگر بس است و خماری باز مرا بیشتر به اصل خودم برمیگرداند؛ همه چیز خراب است و تو فقط جلوی دیدنش را گرفته بودی... یکبار درست ببین و تمام کن این بازی را!!!
سرم درد میکند، خون از دماغ نه از بینی من پایین میآید از بس سرم را کسی فشار میدهد! نمیدانم مردهام یا زنده، در حال بازگشت از برزخ مینویسم یا هنوز وقت دارم... هیچ نمیدانم.ضعیف شدهام اما تمرکز دارم، هنوز کلمات را به یاد میآوردم اما افراد و نامها به شدت از من فراری هستند!
هیچ کس در یادم نیست؛ میرزا، فقط میرزا که شاید دلم برای جایی که هست تنگ شده؛ نگفته بودم، لحظهای بین قبر و بیرون من دیدم که کجا بود، جای بدی نبود، از اینجا خیلی بهتر بود... میرزا و آن محل را خوب به خاطر دارم. حتی باران که میآید، کودکی ام را هم خوب به خاطر دارم... خدایا، به جای تو با شلوار پایم حرف میزنم که حالا همراه من است، تو به دل نگیر با شرف...این چیزی نبود که میخواستم، نزدیکش هم نبود، خواستههایم را هم که در دست گرفتهای انگار ناموست را از حراج کریستی به دست گرفتهای؛ وا بده لامذهب را خسته شدم... این همه برای من سخت است تحملش، یهو دیدی گاز دادم و ترمز نگرفتمها، حیف است ماشین یک میلیاردی...خلاصه امشب همین بود، با شلوارم بودم، بقیه را به شلوار لی تنگ پوشم میگویم
خدافظ