
ماجرا از اونجایی شروع شد که این فکر تو ذهنم چرخید که: "چرا من نتونستم و نمیتونم کسی رو دوست داشته باشم؟" (بیشتر منظورم یه مرد بود. اما هرچی پیشتر رفتم دیدم شامل هرآنچه جاندار و بیجان هست میشه)
یادم افتاد که من از وقتی پام رو گذاشتم تو اجتماع بزرگسالها و افتادم تو دورهی جوونی دلم رو قفل و کلون کردم و کلیدش رو هم انداختم تو چاه وِیل. نگاهم رو سر بریدم و چشمام رو حبس کردم که مبادا حسی یا حرفی ازشون درز کنه بیرون. چون دلبستگی رو همزاد وابستگی میدونستم. نه اون وابستگی که لازمهی هر دلبستنیه. بلکه اون چسبندگی که در خودم حس میکردم و تصاویرش رو از دیگران به وفور در ذهنم داشتم. هرقدر من از وابستگی بیشتر فرار میکردم و با گِلگرفتن هرچی در و پنجره و سوراخ و درز بود میخواستم از شرش خلاص بشم نشد که نشد بل بدتر شد. چون اون چیزی در بیرونِ من نبود اون جزئی از من بود. با من بود. در من بود. در باورهای من؛ در دیدگاه من؛ در تمام تصاویر ذهنی من. خب صدالبته که هیچوقت احساساتم هم از اون بیماری لعنتی وابستگی جدا نبوده. من همیشه از ابراز احساساتم ترسیدهم. ترسیدهم که مسخره بشم. ترسیدهم که ازم سوءاستفاده بشه. ترسیدهم که ضعیف دیده بشم. که جالبه همهی اینها هم به مراتب در زندگیم تکرار شدن. فکر میکردم هرقدر بیاعتنا و بیحس و محکم باشه صورتم، نشان از اعتماد بهنفس بالا و خودارزشمندی منه. هرقدر قدمهام محکمتر باشن اقدامهام بیشتر میشن و هرقدر اونا بالا و بالاتر برن من از خودم راضیتر میشم. فکر میکردم هرقدر همهچیز رو عادی و خالی از حس جلوه بدم یعنی من مسلطم و قدرتمند. بعدها که دیدم این ویژگی هم خودم رو داره بیشتر تو تنهایی و بیحسی و خشکی فرو میبره و کسی رو هم جذب نمیکنه، جز اونایی که بدتر از خودمم و میشن وَبال گردن؛ اومدم عکس این حالت رو به خودم بگیرم که گند بدتری زدم. خودم رو تبدیل به پادری کردم. کسی که التماس تو نگاهشه نه انعطاف. خواهش تو رفتارشه نه پذیرش. این یکی بدتر از اون اولی بود. حالا که فهمیدهم هیچکدوم درست نیستن اعلام "ندونستن" و "نتونستن" میکنم. انگار که هیچی بلد نیستم. اینه که میترسم از برخورد با آدما. چون قطعا سرگردونی رو تو رفتار و گفتارم میبینن و میفهمن. همونطور که من از رفتار و گفتار دیگران متوجه حال و هوای درونی اونها میشم. اینها نشون میدن که من هنوز خودم رو نپذیرفتم و دوست ندارم. آخه من هیچوقت فرصتِ بودن با خودم و دیدن خودم رو در شرایط متفاوت نداشتم. من بیشتر از حالت طبیعی که مختص مراودات دوستی و اجتماعی و عاطفی هست به نظر و عقیدهی دیگران بها دادهم و به سازشون رقصیدهم. من خیلی بیشتر از اونچه که باید، در خدمت دیگران بودم. شاید ظاهر رفتار و طرز زندگیم در نظر دیگران این برداشت رو رد کنه اما من خودم میدونم که روزها و شبهام با چه افکار و اهدافی سپری میشدن. تماسهای تلفنیِ از سر وظیفه، گفتارها و رفتارهای هیجانیِ بیمورد، موافقتکردنهای بیاساس، اشتیاقهای افراطی در برخورد با آدمها و موقعیتها و خیلی موارد دیگه. تمام اینها به دلیل عزت نفس پایین و گرفتن توجه و تایید دیگران بوده. حالا این دیگران اصلا مهم نبود چه کسانی هستن. فرقی نمیکرد. از کسانی که قبولشون داشتم تا اونهایی که ازشون بدم میومد. انگار که من رو کوک کرده باشن فقط در حال جلب توجه و تایید بودم. این توجه و تایید و تحسین گرفتن از من خیلی انرژی میبُرد و من در طی زمان یه جورایی توی خودم گم شدم. به خودم اومدم دیدم بلد نیستم غیر از این زندگی کنم. دیگه بطور ناخودآگاه هر کسی رو که میبینم شروع میکنم به تملق و چاپلوسی و زبونبازی. چیزی که در گذشته فکر میکردم خیلی هنر بزرگیه. تحویلگیریهای بیمورد و خفیفکردن خودم با پرحرفیها و غیبت آدمهایی رو کردن که در طول سال شاید یکبار هم از ذهنم عبور نکنن و گاهی اغواکردنها که دیگه این اواخر متوجه نمیشدم دارم این کار رو انجام میدم. اینقدر که مالِ خودم شده بودن. فقط حس میکردم چقدر دارم انرژی از دست میدم. و به این ترتیب دیگه دوست نداشتم در جمع ظاهر بشم یا با آشنایی روبرو بشم. چون دست خودم نبود. تا میگفتم سلام! دیگه نمیفهمیدم افسار ذهن و زبونم افتاده دست کی. وقتی از اون جمع یا اون آدم جدا میشدم تازه متوجه میشدم باز هم همچنان در دام زندان ذهنم اسیر بودم و این بار هم انگار جادو شده باشم هیچ تسلطی روی رفتار و گفتارم نداشتم. به این خاطر دیدم قول و قرار گذاشتن با خودم فایدهای نداره که مثلا اینبار وقتی رفتم تو جمع فلانیا یا پام رو از خونه بیرون گذاشتم و اتفاقی با کسی روبرو شدم یا حتی خواستم با کسی تلفنی صحبت کنم مراقب ذهنم و زبونم باشم. نه! حداقل فهمیدم اینجوری جواب نمیگیرم.
تا الان به این نتیجه رسیدهم که آگاهی به رفتار و گفتار و پندار خیلی خوبه حتی اگر این آگاهی بعد از وقوع واقعه باشه اما زمانی کمککنندهس که منجر به تغییر بنیادین ساختار باوری و فکری و دیدگاهی بشه. وقتی تغییر به تحول تبدیل بشه دیگه خودبخود در بیرون از من کمتر اتفاقی میافته که بخوام خودم رو به خاطرش مؤاخذه کنم و ارتباطاتم با تصحیح و ترمیم مختصر پیش میرن. به این شکل بیشتر خودم رو "دوست خواهم داشت" و راحتتر خودم رو "خواهم بخشید" و به عنوان یه "انسان کامل" نه فقط یه "آدم خوب"، خودم رو "خواهم پذیرفت". به امید اون روز دارم ادامه میدم ...