
من درین خونه، درین شهر، محبوسم. من احساس آزادی ندارم در درونم. درسته که با پدر و مادر زندگی نمیکنم یا شوهر و بچه ندارم که بگم به خاطر اونا فلان کار رو نمیتونم انجام بدم یا بهمانجا نمیتونم برم اما همین منِ تنها تو یه خونه تو یه شهر بزرگ زندانیام. و این سلول نامرئی رو ذهنم ساخته و ذهنم رو باورهای اطرافیان. تکهتکههای این دیوار سیمانی رو با زندگی کردن باورهای دیگران در طی سالهای جوانیم روی هم گذاشتم و حالا دیوارهای بلندی شدن که راهی برای برونرفت ازشون ندارم. نه هیچ دری هست و نه پنجرهای و نه هیچ نردبامی. فقط اون بالا تکهای از آسمان هنوز قابل رؤیته. و من به اون یه تکه امید بستهام. خوشحالم که با وجود ناآگاهی در ساختن این دیوارهای بلند دیگه سقفی نزدم. شایدم همونه که میگن خدا همیشه جای شکرش رو باقی میگذاره.