
امروز که با دلمردگی و یه جور غمزدگی نامعلوم از خواب بیدار شدم در همون لحظات اول با خودم گفتم ای وای امروز قراره چطور بگذره. یه ذره امید تو وجودم نیست. امروز عصر باید یه جلسهی آنلاین برگزار کنم و قبلش باید یه نگاهی به موضوع بندازم تا با ذهن آماده وارد جلسه بشم. غمم رو بغل گرفتم و به پهلو روی کاناپه دراز کشیدم. یادم افتاد که خدا رو شکر کنم بابت این که از سردرد کوفتی دیشب که دو روز بود میرفت و برمیگشت و دست از سرم برنمیداشت دیگه خبری نیست. اما با دلمردگیم چیکار کنم. طبق معمول از این که بخوام امروز رو با این حس و حال بگذرونم غصهم گرفت. اما باید بلند شم و کارهای امروزم رو انجام بدم. حالا پس و پیش مهم نیست اما باید انجام بدم. همین که داشتم حس غصهداری رو قرقره میکردم به این فکر کردم که در همین لحظه چند نفر تو همین شهر حالشون مثل منه؟ اصلا چند نفر تو این کشور یا حتی چند نفر تو دنیا؟ از وزیر و وکیل و پولدار و افراد سرشناس بگیر تا آدمهای معمولی که حداقل مسوولیتشون ادارهی زندگی همین امروزشونه. یه آدم بیکار، یه کاسب معمولی، یه کارمند، مادر خانهدار، یه بچه یا نوجوونی که بیخیال درس و امتحان از دیشب به یه کارهایی واسه امروزش فکر میکرده و الان که بیدار شده حوصلهی انجام هیچکدوم رو نداره.
خوب که همه رو ورق زدم دیدم این حس و حال مال همهس. یه موقعی که خیلی از فکر کردن به حال بدم دلم بدجور میگیره فکر میکنم اگر فلان جا بودم یا بهمان کار رو داشتم یا فلانی کنارم بود یا خونهم یه شکل دیگه بود یا به آرزوهای سالهای گذشتهم رسیده بودم هیچوقت با دلمردگی از خواب بیدار نمیشدم. اما انگار دیگه دارم عاقل میشم و واقعبینانه به حس و حالم نگاه میکنم. آره امروز حال من تعریفی نداره اما از دو سه روز پیش کمی بهتره. رنگ و روی آفتاب امروز (۲۹ تیر) هم مثل آفتاب دیروز پررمق نیست. شاید هوا دم داشته باشه که داره و همچی که پام رو از خونه بذارم بیرون عرقریزونم شروع بشه که حتما میشه اما نور زیر پردهها منو یاد اکثر صبحهای پاییز میندازه.
خلاصه که منم یکیام مثل همهی آدمای دنیا که یه روزایی حالشون چنان خوب نیست که انگار هیچوقت خوب نبوده و قرار هم نیست هیچوقت خوب بشه. اما تجربه ثابت کرده که هیچی موندنی نیست. نه حال جور نه حال ناجور.
درسته هر حال و احوالی یه دلیلی پشتشه و اگر تکرارشوندهس باید حتما اون دلیل بررسی بشه تا اگر قراره تغییری صورت بگیره تکلیف کار مشخص بشه اما فعلا در حال حاضر و در اکنون بهتره روز رو با دست و رو شستن شروع کرد تا دید بعد از تاثیر آب روی پوست صورت و تغییر حالت چشمها و حرکت تند پلکها چه حسی سراغم میاد.
نه اینکه بخوام حرفهای امیدوارکننده و انگیزشی بزنم و خودم رو با امید و سرحالی به انجام کارهای روزانهم وادارم؛ نه. اما مگه واقعیت و حقیقت زندگی غیر از اینه؟! مگه "دیروز" مونده که "امروز" بمونه؟!
در ضمن به شدت باید حواسم به ذهن پر از اتفاقات دیروز و دیشب و روزهای پیشش باشه که تو این اوضاع و احوال وقت رو مغتنم میشماره و از هر کاهی کوه میسازه که حال و احوال شُل و وارفتهی الان رو به سمتی هل بده که تا آخر شب یه مردهی متحرکِ رو به زوال در دنیایی عاری از هرگونه رگههای زندگی تحویل رختخواب امشب بدم.
این بخش مارموز و پیلافکن ذهن متاسفانه کارش رو خوب بلده.
اما جای شکرش باقیه که ندای دل هم بیکار نمیمونه و درسته که خیلی نرم و نازک کارش رو انجام میده اما قدرتش دستکمی از اون بالانشینِ چُست و چابک نداره.
ایام به کام💞