زنگ در به صدا در می اید. خواهرم میگوید: وااای اومدن!
و میرود چادرش را سرش کند.
_پست بود.سفارش دیجی کلا رو اورده بود.
ماجرا از این قرار بود که قرار بود برای خواهرم خواستگار بیاید. ان هم چه خواستگاری. از اون خوب هایش هم بود. پول از پارویش بالا میرفت. خواهرم هم میخواست بلافاصله و بدون کوچکترین تحقیقی، جواب مثبت بدهد.
زنگ در برای بار دوم به صدا در می اید. به شوخی میگویم:این بار چیز دیگه ای سفارش ندادی؟
_مرض. مادر خوب میزند توی ذوقم. و میرود نردبان را بیاورد
نردبان هم داستانی دارد که برایتان توضیح میدهم.
در اصل، خانه ما دست ساز مهندسین فارغ التحصیل از کلاس های انلاین وطنی است. برای همین حدود ۳ متر از زمین فاصله دارد.
مادرم درب را باز میکند و درجا میخکوب می شود.
دامادی با صورت کک مکی، گوش هایی بزرگتر از صورت من و اجازه دهید بقیه اش را نگویم
اما انگار مادرم از چیز دیگری میخکوب شده بود. اقا داماد با ما هم سطح بود. یعنی به نردبان نیازی نداشت و بالا اماده بود. کمی جلوتر امدم. زیر پایش پول گذاشته بود. بله، پول. نه به ان ریخت و قیافه اش نه به پول های زیر پایش. وقتی خواهرم او را میدید چه میگفت؟ ایا او را رد میکرد؟
