خفاش شب

خفاش شب

تهران... شب‌های بارانی اوایل دهه هفتاد.
خیابان‌های تاریک، کوچه‌های خلوت...
زنان زیادی بودند که نیمه‌شب به خانه برمی‌گشتند، بی‌آنکه بدانند سایه‌ای سیاه پشت سرشان حرکت می‌کند.
سایه‌ای که به زودی همه او را با یک نام شناختند... خفاش شب.

اولین جسد در حاشیه‌ی تهران پیدا شد.
چند روز بعد، جسد دیگری کشف شد.
همه قربانیان زن بودند... و نشانه‌های مشترکی روی بدنشان دیده می‌شد.
تهران پر از ترس شد. مردم از تاریکی شب می‌ترسیدند.

پلیس به دنبال سرنخ بود.
تنها نشانه، یک پراید سفید بود که زنان را سوار می‌کرد... و دیگر هیچ‌وقت دیده نمی‌شدند.
ماه‌ها تحقیق ادامه داشت.
اما سرانجام، مأموران به مردی رسیدند: غلامرضا خوشرو.

او همان خفاش شب بود.
در یکی از شب‌ها، مأموران پلیس هنگام پرسه‌زنی او را شناسایی کردند.
لحظه‌ی دستگیری پر از تنش بود... و بالاخره سایه‌ی خفاش در تاریکی خاموش شد.

اعترافاتش تکان‌دهنده بود.
او قربانیانش را با خونسردی شکار کرده بود.
دادگاه در میان خشم مردم برگزار شد. همه یک چیز می‌خواستند: قصاص.
و سرانجام، حکم صادر شد: اعدام در ملأ عام.

خفاش شب به دار آویخته شد.
اما خاطره‌اش، همچنان مثل سایه‌ای سیاه بر ذهن مردم تهران باقی ماند.
و یک سؤال بی‌پاسخ ماند:
آیا غلامرضا خوشرو تنها بود؟
یا هنوز هم در تاریکی، سایه‌های می‌دیدم که م MP3 بده؟