چندوقتی بود اینجا پستی نذاشته بودم. از وقتی اینترنت وصل شد برگشتم به چنل دیلی تلگرامم.اما خب همچنان یه سری حرفا هست که میخوام بزنم ولی دوست ندارم کسایی که منو میشناسن بخوننش،میدونید چی میگم؟ دوست دارم حرف بزنم ولی نه با خانوادم نه با دوستام با کسی که منو نمیشناسه کسی که برای اولین بار داره لحن حرف زدن منو میشنوه کسی که هیچ پس زمینه ای از من نداره. چندوقتی هم هست ذهنم درگیر دوست داشتن و دوست داشته شدنه:))) متاسفانه یا خوشبختانه نمیدونم ولی به دلیل عزت نفس پایینم در تمام طول عمرم درگیر این بودم که دوست داشته بشم ، درگیر این بودم که به هرنحوی به دیگران کمک کنم یا خدمات ارائه بدم تا دوست داشته بشم البته هنوزم همینم حس میکنم اگه کاری نکنم دوست داشته نمیشم،ولی اخیرا یه مقداری سردرگم شدم چون حس میکنم دوست داشته شدن همونقدر که حس خوبیه خیلی شبیه یک نفرین میمونه .مثلا من خیلی وقتا با کسی که دوستش ندارم وقت میگذرونم فقط چون فکر میکنم اون دوستم داره حدقل کاری که میتونم براش بکنم همینه . میدونید چی میگم؟ من دوستت ندارم ولی چون تو منو دوست داری برات اینکارو انجام میدم . در اخر خودم خیلی اذیتم میشم ولی خب چیکار کنم دیگه تو منو دوست داری !
واقعا فکر میکنم عقب مونده ای چیزی هستم که اینطوریم. نمیدونم ولی امروز که بابام برگشت بهم گفت بهترین دختر دنیایی خیلی ناراحت شدم ،چون من دوستش ندارم چون من نمیتونم بهش بگم تو بهترین بابای دنیایی و این خیلی سخته برای من .کسی انقدر دوستم داشته و من در قبال این دوست داشته شدن هیچی برای ارائه نداشته باشم .بابام خیلی الکی منو دوست داره کاش دوستم نداشت .