خبر خوش نزدیک شدن و آمدن بهار در هشجین را نوروزگلی میدهد. این گل کوچک ولی زیبا و خوش عطر با اشتیاق فراوان در زمینهای زراعی و عرصههای طبیعی با دریافت اولین نسیم ملایم پس از روزها و شبهای سرد زمستانی خاک را میشکافد و با رنگی چشمنواز و عطری ملایم، پایان سوز و سرما را نوید میدهد. خمیره مایه خاطرات ما و فکر میکنم همه فرزندان این منطقه با شکل، رنگ و عطر نوروزگلی اجین است. وقتی به دست کودکان هشجین چیده میشد و به شکل یک دستهگلی کوچک در طاقچههای گلی در مقابل پنجره جای داده میشد، گل در چهره هر بینندهای میشکفت و عطرش را همراه با امیدی شیرین در فضای خانهها پراکنده میکرد. بله در آن روزگار، بهار ما تنها با همین گل پیامش را برای ورود اعلام میکرد و واقعا با یک گل در هشجین بهار میشد و چه بهار ساده و بیآلایشی و چه خلوص و صداقتی. با شکفتن نوروزگلی، دلهای خسته از تاریکی و سرما برای رویت نور و گرمای بهار به تب و تاب میافتاد، با نگاه به دسته کوچک این گلها در میان پنجره خانه، در و پنجره قلبها به سوی افقهای رنگارنگ امید و رویش جوانهها در روزها و هفتههای آینده گشوده میشد.
شاید شهریار هم این را تجربه کرده بود که خطاب به حیدر بابا میگفت:
اوشاخلارون بیر دسته گوْل باغلاسین !
یئل گلنده ، وئر گتیرسین بویانا
بلکه منیم یاتمیش بختیم اوْیانا
گاهی همین گل کوچک میتوانست کوهی از غم و صخرهای از دلتنگی و غصه را آب کند، اشک شوقی را بر گونهای جاری سازد و ذوق دستان مادران و دختران را برای تدارک ملزومات چرشنبه و عید بیشتر نماید. آری سربرآورده نوروزگلی نواختن زنگ بیصدایی بود که نوید دمیدن سبزهها و شکفتن عنچهها را میداد و هلال شب نخست موسم شادی و سرور بود که مشتاقانه و بیصبرانه در انتظارش بودند. هنگامه نیت خیر و آرزوهای نیک برای همدیگر. الهی که همیشه دشت و دامن هشجین و مردمان آن با نوروزگلی پر باشد و با روزهایی خوش سپری شود. ۴۰۰/۱۲/۳