فصل اول: لیوان
(از رمان «سَمِ بیگناه»)
سمیه روی زمینِ مرمرین نشسته بود؛
فرشی دستبافت با نقشهای ریز لاجوردی زیر پاهایش پهن شده بود، آنقدر تمیز که انگار هیچوقت کسی رویش زندگی نکرده. پاهایش را جمع کرده بود و پشتش به مبل چرمی بزرگی بود که بوی نو میداد.
آرین روبهرویش نشسته بود.
موهایش مرتب شانه شده بود و پیراهن سفیدی به تن داشت که بیش از حد به تنش میآمد. قطار پلاستیکی قرمزش را روی فرش میکشید. یکی از واگنها ترک ظریفی داشت و هر بار که قطار به پایهی میز شیشهای میخورد، آرین صدای سوت درمیآورد و میخندید.
سمیه لبخند زد و گفت:
«آرومتر قهرمان، ریل شکست.»
آرین خندید و قطار را عقب کشید. صدای خندهاش در فضای بزرگ خانه گم شد؛ خانهای با سقف بلند، لوستر کریستالی خاموش و دیوارهایی که تابلوهای گرانقیمت فقط برای پر کردنشان آویزان شده بود.
رضا از آشپزخانه بیرون آمد.
لیوان آبمیوه در دستش بود؛ لیوانی بلند و شفاف. رنگ آبمیوه کمی تیرهتر از همیشه به نظر میرسید، انگار نورِ زردِ آشپزخانه تویش گیر کرده باشد.
سمیه نگاهش روی لیوان مکث کرد.
چیزی در دلش تکان خورد، بیدلیل، بینام.
رضا گفت:
«آرین، آبمیوهتو بخور.»
آرین لیوان را گرفت.
سمیه گفت:
«الان؟ تازه داشت بازی میکرد…»
رضا جواب نداد. نگاهش را از صورت بچه برداشت و به پنجرهی قدی سالن خیره شد؛ به بیرونی که دیده نمیشد.
آرین یک جرعه خورد.
اخم کوچکی روی صورتش نشست.
گفت:
«تلخه… مزهش مثل سکهست.»
رضا بدون اینکه برگردد، گفت:
«شکر نداره، طبیعیه.»
آرین دوباره جرعهای خورد. لیوان را پایین آورد و دست کوچکش را روی شکمش گذاشت. بدنش کمی جمع شد؛ انگار چیزی از داخل فشار میآورد، چیزی که جایش آنجا نبود.
سمیه حس کرد بوی آبمیوه عجیب است؛
نه خراب،
نه ترش،
فقط ناآشنا.
قطار قرمز از دست آرین افتاد و روی فرش صدای خفهای کرد.
آرین دیگر نمیخندید.
سمیه گفت:
«آرین؟»
آرین رنگش پریده بود. لبهایش را روی هم فشار داد، انگار چیزی بالا میآمد، اما نیامد. چشمهایش به نقطهای نامعلوم خیره مانده بود.
رضا برگشت.
نگاهش، برای اولین بار، روی صورت بچه ماند.
چند ثانیه طول کشید.
ثانیههایی که بعداً سمیه بارها و بارها در ذهنش شمرد.
لوستر بالای سرشان بیصدا میدرخشید.
قطار قرمز وسط فرش افتاده بود.
آرین آرام روی پهلو خم شد.
سمیه اولین کسی بود که فریاد
«ادامه دارد…»
#جنایی
#داستان