فصل سوم: سمِ بیگناه
راهرویی که حقیقت در آن فریاد زد
سمیه به دیوار تکیه داده بود.
ظاهرش آرام بود، اما چیزی در نگاهش فرو ریخته بود.
رضا نفسش را با فشار بیرون داد و گفت:
«خانم بهرامی…
خواهش میکنم منطقی باشید.»
سمیه نگاهش را از زمین کند.
آرام، اما محکم گفت:
«آقای جاودان،
من دیدم.
لیوان توی دست شما بود.»
رضا دستهایش را باز کرد، انگار میخواست چیزی نامرئی را ثابت کند.
«فقط آبمیوه بود…
هیچی توش نبود.»
سمیه یک قدم جلو آمد.
صدایش پایین بود، اما لرزش نداشت.
«بعدش حالش بد شد…
اول رنگش پرید…
بعد نفسش برید…»
مکث کرد.
«دکتر گفت هر چی بوده، توی مایع حل شده بوده.»
رضا سرش را تکان داد.
«نه… به خدا نه…»
در همان لحظه، صدایی ضعیف از انتهای راهرو آمد:
«چرا اینجا اینقدر شلوغه؟
بچم کو؟»
نرگس بود.
موهای پریشان،
چشمهایی که تازه از بیهوشی برگشته بودند.
سمیه برگشت.
چند ثانیه فقط نگاهش کرد.
نرگس دوباره گفت:
«آرین کجاست؟
الان باید بره مدرسه…»
سمیه نفسش را حبس کرد.
بعد آرام گفت:
«نرگس…
آرین دیگه نفس نمیکشه.»
نرگس خندید.
یک خندهی کوتاه، نابهجا.
«چی میگی؟»
سمیه گفت:
«اون و کشتش»
جیغ نرگس راهرو را پر کرد.
به سمت رضا دوید.
«تو بهش چی دادی؟!»
رضا عقب رفت.
«به خدا هیچی!
فقط آبمیوه—»
نرگس با مشت به سینهاش کوبید.
«دروغ نگو!»
در همان لحظه فرهاد رسید.
چهرهاش برافروخته بود.
نگاهش بین آنها چرخید.
«چی شده؟»
سمیه گفت:
«آرین… کشتش.»نیم نگاهی به رضا انداخت
ودیگه بغض امانش را برید
فرهاد چند ثانیه خشکش زد.
بعد ناگهان جلو آمد.
یقهی رضا را گرفت و او را به دیوار کوبید.
«تو میدونی آرین کی بود؟»
رضا چیزی نگفت.
فرهاد فریاد زد:
«میدونی نوهی کی بود؟
میدونی با چی بازی کردی؟»
مشتش را بالا آورد.
نزد،
اما تهدیدش سنگینتر از ضربه بود.
«خودتو انداختی تو بد چاله، آقای جاودان.
تاوان سختی داره این کار.»
نرگس هنوز جیغ میزد،
تا وقتی صداش برید
و در آغوش سمیه بیهوش شد.
فرهاد نفسنفس میزد.
گفت:
«من زنگ میزنم پلیس»
و همانجا بود که همه فهمیدند
این فقط یک مرگ نبود—
شروع یک پرونده بود.
ادامه دارد…✏️