ویرگول
ورودثبت نام
Melika
Melika
Melika
Melika
خواندن ۲ دقیقه·۱ سال پیش

فصل دوم سمِ بی‌گناه

فصل دوم

(قتل قربانی)

نور سفیدِ راهرو چشم را می‌زد.

سمیه کنار دیوار ایستاده بود؛ شانه‌هایش به کاشی سرد تکیه داشت و دست‌هایش بی‌اختیار می‌لرزید. پرستاری از کنارش گذشت و بی‌آن‌که مکث کند گفت:

«لطفاً این‌جا نایستید.»

سمیه سر تکان داد، اما پاهایش فرمان نمی‌بردند.

رضا چند متر آن‌طرف‌تر، روی صندلی فلزی نشسته بود. دست‌هایش را به هم قفل کرده و به زمین خیره مانده بود؛ انگار چیزی از او افتاده باشد و حالا با نگاه دنبالش بگردد.

درِ اتاق باز شد.

دکتر بیرون آمد. نگاهش کوتاه و خسته بود. لحظه‌ای مکث کرد، بعد گفت:

«هر چیزی که خورده، توی مایع حل شده بوده.»

نه اسمی گفت،

نه توضیحی داد.

از داخل اتاق، صدای سرفه‌ای خفه آمد.

بعد، سکوت.

دکتر دوباره گفت:

«ما تمام تلاشمون رو کردیم.»

هیچ‌کس نپرسید یعنی چه.

همه فهمیدند.

نرگس را با عجله آوردند.

پالتویش نصفه روی شانه‌هایش مانده بود و موهای پریشانش روی صورتش ریخته بود. چشم‌هایش برق می‌زد؛ نه از اشک، از اطمینان.

همین که پا به راهرو گذاشت گفت:

«آرین کجاست؟ چرا این‌جاست؟»

بی‌آن‌که منتظر جواب بماند، ادامه داد:

«بچه‌م باید الان خونه باشه. شب زود می‌خوابه، فردا مدرسه داره.»

چند قدم جلوتر آمد و با لحنی مطمئن‌تر گفت:

«وقتی خوابش کم می‌شه، سردرد می‌گیره. خودتون می‌دونید.»

سمیه چیزی نگفت.

نرگس اطراف را نگاه کرد و لبخند زد؛

لبخندی آرام، انگار همه‌چیز طبق برنامه پیش می‌رفت.

پرستاری جلو آمد تا دستش را بگیرد.

نرگس عقب کشید و گفت:

«بهش دست نزنید. می‌ترسه.»

بعد ناگهان ایستاد.

دستش را روی سینه‌اش گذاشت.

نفس‌هایش کوتاه و بریده شد. چشم‌هایش گشاد شد؛ انگار کسی را روبه‌رویش می‌دید.

زیر لب زمزمه کرد:

«مامان این‌جاست… صبر کن… می‌بریمت خونه…»

رضا جلو رفت.

صدایش آرام بود، اما می‌لرزید:

«نرگس…»

نرگس به او نگاه کرد و لبخند زد.

گفت:

«دیدی گفتم زنده‌ست؟»

رضا یک قدم دیگر جلو آمد. مکث کرد؛ انگار دنبال کلمه‌ای می‌گشت که وجود نداشت.

گفت:

«نرگس… آرین…»

صدا در گلویش شکست.

«آرین… مرده.»

لبخند نرگس روی صورتش خشک شد.

چند ثانیه فقط نگاهش کرد؛ بعد انگار معنی کلمه دیر به او رسید.

آرام، پشت سر هم، سرش را تکان داد.

گفت:

«نه… نه… تو اشتباه می‌کنی.»

دست‌هایش لرزید. یک قدم جلو آمد و خودش را در آغوش رضا انداخت.

گریه‌اش ناگهانی و بلند نبود؛

بی‌صدا بود، از جایی عمیق.

زیر لب گفت:

«من مراقبش بودم… قول داده بودم…»

جمله ناتمام ماند.

بدنش در آغوش رضا شل شد.

چشم‌هایش نیمه‌باز ماند و نفسش برید.

نرگس از هوش رفت.

۲
۱
Melika
Melika
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید