تا به حال شده درباره جایی بشنوید که همزمان هم به شدت عجیب است و هم به شدت آشنا؟ ایران، دقیقاً همینجاست. وقتی اسمش را میشنویم، اولین چیزی که در ذهن خیلیها (بهخصوص خارجیها) نقش میبندد، تیترهای زرد خبری و ماجراهای سیاسی است. اما اگر از این پوستهی بیرونی عبور کنی، به حقیقتی میرسی که در هیچ خبرگزاری پیدا نمیشود.
ایران شبیه یک کتابِ هزارتویِ بزرگ است؛ هر شهرش یک فصل است با قهرمانها، بوها و رنگهای خودش. اینجا کشوری نیست که بشود با یک «فکتشیت» ساده توضیحش داد؛ ایران را باید زندگی کرد، با چای و نبات، با ترافیکهای اعصابخردکن تهران که به دیدن یک دوست در کافه ختم میشود، و با شبنشینیهای شیراز که حافظ میخوانند.
امروز میخواهم کمی از آن «ایرانِ واقعی» برایتان بنویسم؛ نه آن چیزی که در ویترین است بلکه آن چیزی که در رگ ریشهایشان جریان دارد.
اینجا چهار فصل را در جیبش داردشاید برایتان عجیب باشد، اما ایران مثل یک مینیاتورِ کامل از کل سیاره است. اگر اهلِ «سفرِ جادهای» باشید، اینجا بهشتِ شماست. چرا؟ چون لازم نیست از مرزها خارج شوید تا تغییرِ دنیا را حس کنید.
کافی است صبحِ زود در ارتفاعاتِ برفی و خنکِ «توچال» باشید و فقط چند ساعت رانندگی کنید تا عصر، گرمایِ کویری و آفتابِ طلاییِ «لوت» را روی صورتتان حس کنید. ایران از آن کشورهایی است که در هر گوشهاش یک شگفتی قایم کرده؛ شمالش با آن جنگلهای بارانخورده و هیرکانیاش که انگار از دلِ داستانهای پریان بیرون آمده، یکسویِ ماجراست و جنوبش با نخلهای بلند و دریایِ آبیِ خلیجفارس، یکسویِ دیگر.
این تنوعِ اقلیمی فقط یک موضوعِ جغرافیایی نیست؛ این تنوع، در سبکِ زندگی ما هم رخنه کرده است. کسی که در کوهستانهای غرب ایران بزرگ شده، روحیهاش با کسی که در کنارِ ساحلِ جنوب، با صدایِ موج بیدار میشود، زمین تا آسمان فرق دارد. ما در این تکه از زمین، تضادهای جذابی را کنار هم چیدهایم که شاید در هیچ جایِ دیگر دنیا به این سادگی کنار هم پشهرها؛ شخصیتهای اصلی این داستان
اگر ایران را یک فیلم تصور کنید، هر شهرش یک بازیگرِ متمایز است که نقش خودش را دارد:
تهران: همان بازیگرِ پرجنبوجوش و خستهای که همیشه در حال دویدن است. شلوغ، پر از کافه، پر از تضاد؛ جایی که از مدرنترین برجها تا کوچههای قدیمی، همزمان در کنار هم زندگی میکنند.
اصفهان و شیراز: اینها همان بازیگرهای کلاسیک و باوقار هستند. جایی که زمان کمی کندتر حرکت میکند و هنر، در تار و پودِ هر خیاباناش دیده میشود.
شهرهای کوچک و سنتی: مثل یزد یا کانونهای کوچک دیگر، که مثلِ یک پناهگاهِ آرام، با معماریِ خاص و آرامشِ بینظیرشان، به داستان ما عمق میدهند.
هر شهر، یک «مودِ» (Mood) خاص خودش را دارد؛ از هیجانِ تهران گرفته تا آرامشِ شاعرانهی شیراز.یدا نشوند.قلب تپنده؛ آدمهایی که ایران را ساختهاند
اما اگر از تمامِ این زیباییها و شهرها بگذریم، چه چیزی باقی میماند؟ جواب ساده است: آدمها.
ایران با تمامِ چالشهایش، کشوری است که با «مهربانی» شناخته میشود. شاید در اخبار، تصویرهای دیگری از ما ببینید، اما اگر یک بار در خانهی یک ایرانی مهمان شوید، میفهمید که «تعارف» و «مهماننوازی» برای ما فقط یک کلمه نیست، بلکه بخشی از DNA ماست.
آن لبخندِ غریبهای که در مسیرِ جاده به شما میزند، یا آن اصراری که یک فروشنده برای دادنِ یک چایِ رایگان به شما دارد؛ اینها همان چیزهایی هستند که روحِ ایران را میسازند. ما مردمی هستیم که در سختترین شرایط، هنوز هم بلدیم دور هم جمع شویم، بخندیم و با یک فنجان چای، دنیا را فراموش کنیم کنیم.چیزیکرگهایش جریان دارد.