ویرگول
ورودثبت نام
m_89741742
m_89741742
m_89741742
m_89741742
خواندن ۴ دقیقه·۲ سال پیش

نامه‌ای به خودم در 60 سالگی


عزیزم،

سلام! من، نسخه جوان‌تر تو هستم که در سال 1404 برایت نامه می‌نویسم. امروز تصمیم گرفتم به آینده نامه بنویسم، به تویی که سی سال بعد این نامه را می‌خوانی. امیدوارم که حالت خوب باشد و از زندگی در دهه ششم لذت ببری. من اینجا در سی سالگی، تازه آزمایش ژنتیک HealthX را انجام داده‌ام، و فکر کردم بد نیست با تو در میان بگذارم که چه فهمیده‌ام و چه تصمیماتی گرفته‌ام. می‌خواهم بدانم آیا توانسته‌ام مسیر سرنوشتم را تغییر دهم یا نه؟

آنچه آزمایش ژنتیک به من گفت

وقتی نتایج آزمایش برگشت، اولین چیزی که توجهم را جلب کرد، خطر بالای "آلزایمر زودرس" بود. ژن‌های من نشان می‌دادند که احتمال ابتلای من به این بیماری، دو برابر میانگین جامعه است. خب، این خبر خوبی نبود، مخصوصاً با توجه به اینکه مادربزرگ در پنجاه و پنج سالگی نشانه‌های اولیه این بیماری را نشان داد. یادت هست چطور آهسته آهسته خاطراتش را از دست داد؟ چطور نام‌های ما را فراموش کرد و در آخر، حتی خودش را هم نمی‌شناخت؟

دومین مورد، استعداد بالا برای "بیماری قلبی" بود. با توجه به اینکه پدر در چهل و پنج سالگی حمله قلبی خفیفی داشت، این هم چندان تعجب‌برانگیز نبود.

سومین مورد، استعداد ابتلا به "دیابت نوع 2" بود. باز هم، با توجه به تاریخچه خانوادگی ما و عمو که از سی و هشت سالگی با این بیماری دست و پنجه نرم می‌کند، این خبر هم قابل پیش‌بینی بود.

اما آنچه مرا شگفت‌زده کرد، خبرهای خوب بود! ظاهراً من ژن‌های خوبی برای طول عمر دارم، به شرط آنکه از خطرات فوق پیشگیری کنم. و جالب‌تر اینکه، آنزیم‌های کبدی من به گونه‌ای هستند که الکل را سریع‌تر از اکثر افراد متابولیزه می‌کنند (که توضیح می‌دهد چرا همیشه در مهمانی‌ها آخرین نفری هستم که مست می‌شوم!).

لحظه تصمیم‌گیری

بعد از دریافت این نتایج، می‌توانستم دو راه را انتخاب کنم. یا می‌توانستم وحشت کنم و فکر کنم که سرنوشتم از قبل تعیین شده است و این بیماری‌ها اجتناب‌ناپذیرند، یا می‌توانستم این اطلاعات را به عنوان قدرت نگاه کنم و از آنها برای تغییر مسیر زندگی‌ام استفاده کنم.

من راه دوم را انتخاب کردم.

آنچه تغییر دادم: نبرد با آلزایمر

اولین چیزی که تغییر دادم، رژیم غذایی بود. تحقیقات نشان می‌داد که رژیم مدیترانه‌ای می‌تواند خطر ابتلا به آلزایمر را کاهش دهد. پس من مصرف روغن زیتون، ماهی، میوه‌ها، سبزیجات و آجیل را افزایش دادم و مصرف قند تصفیه شده و گوشت قرمز را کاهش دادم.

دومین تغییر، شروع یادگیری زبان جدید بود. مطالعات نشان می‌داد که دوزبانه بودن می‌تواند شروع زوال عقل را تا پنج سال به تأخیر بیندازد. پس من شروع به یادگیری زبان اسپانیایی کردم. امیدوارم تا الان دیگر کاملاً مسلط شده باشی. ¿Cómo estás hoy? (امروز حالت چطور است؟)

سومین تغییر، انجام پازل و بازی‌های فکری بود. هر روز صبح قبل از شروع کار، بیست دقیقه را به حل جدول، سودوکو یا بازی‌های مشابه اختصاص می‌دادم. این کار به تقویت ذهن و ایجاد رزرو شناختی کمک می‌کند.

چهارمین و شاید مهم‌ترین تغییر، برنامه منظم ورزشی بود. تحقیقات نشان می‌داد که ورزش منظم، به خصوص ورزش‌های هوازی، می‌تواند خطر ابتلا به زوال عقل را تا 45 درصد کاهش دهد. پس سه بار در هفته به باشگاه می‌رفتم و روزهای دیگر حداقل نیم ساعت پیاده‌روی سریع می‌کردم.

آنچه تغییر دادم: مبارزه با بیماری قلبی

برنامه ورزشی منظم برای قلب هم مفید بود. اما من کارهای دیگری هم انجام دادم. مصرف نمک را به شدت کاهش دادم. غذاها را بیشتر بخارپز یا کبابی می‌کردم تا سرخ کردنی. روزی یک مشت آجیل خام می‌خوردم که برای سلامت قلب عالی است.

همچنین یاد گرفتم که استرس را مدیریت کنم. هر روز ده دقیقه مدیتیشن می‌کردم و سعی می‌کردم به جای نگرانی درباره آینده یا گذشته، در لحظه حال زندگی کنم. از دکتر خواستم که هر سال کلسترول و فشار خونم را چک کند و قول دادم که اگر مشکلی پیدا شد، بلافاصله درمان را شروع کنم.

آنچه تغییر دادم: پیشگیری از دیابت

برای پیشگیری از دیابت، مهم‌ترین کار کنترل وزن بود. من برنامه‌ریزی کردم که هر سال، فقط یک یا دو کیلو وزن کم کنم تا به تدریج به وزن ایده‌آلم برسم. این روش آهسته باعث می‌شد که وزن کم شده دوباره برنگردد.

قند و کربوهیدرات‌های تصفیه شده را از رژیم غذایی‌ام حذف کردم. به جای برنج سفید، برنج قهوه‌ای می‌خوردم. به جای نان سفید، نان سبوس‌دار انتخاب می‌کردم. میوه‌ها را کامل می‌خوردم و آبمیوه نمی‌نوشیدم.

همچنین هر سه ماه یکبار قند خونم را چک می‌کردم تا اگر نشانه‌هایی از پیش‌دیابت دیدم، سریعاً اقدام کنم.

آنچه را فراموش نکردم: لذت بردن از زندگی

با تمام این تغییرات، یک چیز را فراموش نکردم: لذت بردن از زندگی. قرار نبود زندگی‌ام تبدیل به یک رژیم سخت و خشک شود. من همچنان گهگاهی شکلات می‌خوردم، در جشن‌ها نوشیدنی می‌نوشیدم و گاهی صبح جمعه تا دیروقت می‌خوابیدم. اما این استثناها بودند، نه قاعده.

زندگی را به عنوان یک ماراتن طولانی می‌دیدم، نه یک دوی سرعت. مهم نبود که هر روز کامل باشم، مهم این بود که در طولانی مدت، مسیر درست را طی کنم.

از تو می‌پرسم...

حالا از تو، نسخه شصت ساله خودم می‌پرسم: آیا توانستم تفاوتی ایجاد کنم؟ آیا این تصمیمات کوچک اما مهم، توانستند مسیر سرنوشتم را تغییر دهند؟

آیا حافظه‌ات قوی است؟ می‌توانی نام دوستان قدیمی‌ات را به خاطر بیاوری؟ می‌توانی داستان‌های کودکی را با جزئیات بازگو کنی؟

قلبت چطور کار می‌کند؟ می‌توانی بدون مشکل از پله‌ها بالا بروی؟

یادگیری زبانبیماری قلبیرژیم غذاییمای اسمارت ژن
۱۱
۰
m_89741742
m_89741742
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید