یکی از سوالهای اساسی پیش روی مجامع آموزشی این است:
حافظه محوری یا مهارت محوری؟نمره محوری یا رشدمحوری؟بحث زیربنایی و همیشگی محیط های آموزشی که چالش فوق را به مبارزه می طلبد.
واقعا نشانه ی یک سیستم آموزشی بیمار چه می تواند باشد؟چیزی مهمتر از دلزدگی و واپسگرایی و عدم طراوت سراغ دارید که موجب درجازدگی این مجموعه شده باشد؟
راهکارچیست و چرا راهکارهای معرفی شده،عملی نمیشود یا ضعیف اجرا می شود؟