به اندازه ای که به آموختن نکات و فرمولهای دروس،صرفا جهت کسب تراز بهتر یانمره بالاتر تاکید میشود به هویت یابی و هویت بخشی دانش آموزان،پرداختِ زیربنایی نمی شود.
به یاد دارم حتی درسهایی همچون ادبیات و دینی هم درساده ترین انگاره، به این ویروس مبتلا شده بودند و الان هم روند بهبودی را طی نکرده اند.
در کم هزینه ترین و کم دردسرترین شیوه، کجایند رویه های حافظ خوانی و شاهنامه خوانی و... تا روحیه خداپناهی و سلحشوریِ فرزندان عزیزمان را التیام ببخشد، آیا همه ما باید به امید موسسات بیرون مدرسه جهت رفع این کاستی باشیم؟ظرفیتهای بالای سامانه آموزشی ما چرا رها شده است؟