وقتی بچه بودم
هیچوقت با مداد رنگی کمرنگ کنار نمیومدم
همیشه دنبال بهترین مارک بودم
تا پر رنگی رو تو نقاشیام حس کنم،
هنوزم شخصیتم همینه با آدمای کمرنگ
کنار نمیام یا تو زندگیم خودشونو پررنگ میکنن
یاکلا پاک میشن...
همیشه سعی کردم برای همه ادمای زندگیم صد بزارم ولی تهش فهمیدم اشتباه بود!
تهش فهمیدم که فقط خودم و تیکه تیکه کردم جلو چشمشون!ساعتایی تو زندگیم بودن که باور نمیکردم زنده بمونم ولی موندم!
موندم و نفس کشیدم فقط نفس:)
صدای شکستن یه چیزیو سمت چپ سینم حس کردم هر لحظه هر ساعت....
تو مغزم یه چیزی بهم خورد یه چیزی که دیگه نتونستم همون ادم قبلی بشم??
