این روزها مشغول نوشتن کتابی جدید هستم، کتابی که10 سال بعد از «سمفونی شادی» میآید و درباره معنای زندگی است. نوشتن این کتاب ذهنم را به اطرافم حسابی کنجکاو کرده و نگاهم را به پدیدههای کوچک و بزرگ زندگی دقیقتر. دیشب، وقتی از کلاس یوگا برمیگشتم، یکی از همان لحظههای کوچک اما عمیق زندگی را تجربه کردم.
با خودم فکر کردم: با اینکه از صبح زود سر کار بودم، کلی مراجع و کلاینت داشتم و تا الان هم سرپا بودم، چرا الان که از یوگا برمیگشتم، احساس خستگی نمیکردم؟ چرا همیشه ورزش برایم خستهکننده بود، اما یوگا نه تنها انرژیام را نمیگرفت، بلکه به من انرژی هم میداد؟ چرا این ورزش را زودتر شروع نکرده بودم؟ و هزاران چرای دیگر...
بارها کلاسهای مختلف بدنسازی را امتحان کرده بودم، اما همیشه نصفهونیمه رهایش میکردم. کوهنوردی و استخر را همیشه دوست داشتم، اما فقط برای آخر هفتهها، نه به عنوان یک روتین روزانه. اما این بار، انگار چیزی متفاوت بود. یوگا برایم یک ورزش روزانه شده بود که نه تنها از آن لذت میبردم، بلکه با آن مشکلی هم نداشتم.
اینجا بود که به این فکر افتادم: شاید من همیشه ورزش کردن را دوست داشتم، اما تا حالا ورزش مورد علاقهام را پیدا نکرده بودم. اگر از اول میدانستم چه ورزشی با روحیهام سازگار است، حتماً به آن پایبند میماندم. این موضوع مرا به این فکر فرو برد که شاید خیلی از ما آدمها هنوز چیزهایی را که واقعاً دوست داریم، پیدا نکردهایم. شاید کسانی که کتاب دوست ندارند، هنوز کتاب مورد علاقهشان را نخواندهاند. یا کسانی که احساس تنهایی میکنند، هنوز رفیق همراه و شفیق واقعیشان را پیدا نکردهاند.
این فکرها مرا تا خانه همراهی کرد و به من یادآوری کرد که زندگی پر از چیزهای کوچکی است که اگر با دقت به آنها نگاه کنیم، میتوانند معنای بزرگی به زندگی ما بدهند. شاید معنای زندگی در پیدا کردن چیزهایی است که واقعاً دوست داریم، چیزهایی که با وجود همه مشغلهها و سختیها، باز هم حاضریم برای آنها وقت بگذاریم.
شاید برای تو هم ورزش مورد علاقهات یوگا نباشد، شاید کتاب مورد علاقهات هنوز منتظر تو باشد، یا شاید دوست واقعیات جایی در همین نزدیکیهاست. مهم این است که به جستوجو ادامه دهیم، چون وقتی چیزی را که واقعاً دوست داریم پیدا کنیم، همه چیز تغییر میکند.
زندگی کوتاه است، اما پر از فرصتهایی است که اگر با دقت نگاه کنیم، میتوانیم چیزهایی را پیدا کنیم که به زندگیمان معنا میبخشند.