روزی زنی به من مراجعه کرد که اضطراب، نسلبهنسل در خانوادهاش چرخیده بود. مادری که همیشه نگران بود. پدری که در دل ترس زندگی میکرد. او هم سهم خودش را از این میراث برده بود: دلشورهی بیدلیل، بیقراری دائم، نگرانی از آیندهای که هنوز نیامده...
اما یک روز گفت: «نمیخوام این اضطراب رو به دخترم منتقل کنم. کافیه. یهجایی باید این زنجیر پاره شه...»
من بهعنوان یک کوچ حرفهای با تخصص در روانشناسی مثبت، میدانستم که باید از کجا شروع کنیم. از جایی که او هنوز خودش را قربانی گذشته میدید.
گفتوگوهای ما آرامآرام او را با مفهوم «شادی به عنوان مهارت» آشنا کرد. تمرینهایی مثل نوشتن سه اتفاق خوب روزانه، گفتوگو با کودک درون، و پیدا کردن منابع قوت در خودش. او یاد گرفت که احساساتش، چراغ راهاند، نه دشمن درون.
چند ماه بعد، پیام داد: «امروز دخترم ازم پرسید: مامان! چرا تو اینقدر آرومی؟ باورم نمیشد. من؟ آروم؟ اما راست میگفت. انگار دیگه اون زن همیشگی نبودم. من یه مادر جدید شده بودم…»
او وارث اضطراب بود، اما حالا از نسل شادیست. شادیای که آموخته شد، تمرین شد، و حالا در خانهاش جاریست. و این، همان نقطهی آغاز تغییر دنیاست؛ وقتی یک نفر تصمیم میگیرد زنجیرهی رنج را متوقف کند.