افکار آشفته چون حرکت در یک جاده ی کور، تو را خسته میکند .خودت میدانی که به اشتباه چندین بار این راه را طی کرده ای اما باز هم با بی حوصلگی و کلافگی به دنبال نور میگردی و پیدا نمیکنی .بارها انگشت اتهام را به سمت خود میگیری اما به دنبال کلید نمیگردی و میگذاری که تپش قلبت مانند دزد خنگی، حاکم درد هایت شود تا بتواند تک تک اجزای بدنت را برباید به جای اینکه افکار پریشانت را با طناب داری قصاص کنی فقط کمی درکش کن و به او مهلت بده که ریسمان های بهم بافته شده را یکی یکی باز کند تا بتواند خودش را به سمت روشنایی سوق دهد
