
در دنیایی که باید جای امنی برای رشد و رؤیاهای کودکان باشد، هنوز صدای آژیرها جای لالایی را میگیرد و نور انفجار، جای چراغ خوابهای کوچک را.جنگ، کودکان را زودتر از موعد بزرگ میکند؛ امّا نه با دانش و تجربه، بلکه با ترس و خاطراتی که هیچ قلب کوچکی تاب تحملش را ندارد.کودکان، کوچکترین و بیدفاعترین قربانیان خشونتاند؛درحالیکه هیچ نقشی در تصمیمهایی که جهان را به آشوب میکشاند ندارند.حق کودکان ساده است، آنقدر ساده که گاهی فراموش میشود:
• حق داشتن خانهای امن
• حق آموزش و بازی
• حق داشتن رؤیا
• حق خندیدن
• حق داشتن آیندهای که با ترس نوشته نشده باشد
اما جنگ این حقوق را از آنها میگیرد؛مدرسههایی که باید پر از صدای خنده باشد، به سکوتی سرد تبدیل میشود.کوچههایی که باید زمین بازی باشند، جای پای دود و آوار را به حافظه میسپارند.و کودکانی که باید نقاشی آفتاب و درخت بکشند، گاهی مجبورند سایهی جنگ را نقش کنند.هیچ کودکی نباید در میان خاکستر دنبال تکهای از زندگی بگردد.هیچ کودکی نباید یاد بگیرد که چطور از انفجار فرار کند.هیچ کودکی نباید شاهد صحنههایی باشد که حتی برای بزرگسالان هم سنگین است.اگر جهان نتواند از کودکانش محافظت کند، پس از چه چیزِ دیگری میتواند دفاع کند؟صلح، فقط یک انتخاب سیاسی نیست؛صلح، حمایت از کودکان است،حمایت از آیندهای که آنها بنا میکنند،و تعهدی که بشریت در برابر کوچکترین اعضای خود دارد.شاید کودکان نتوانند درباره جهان تصمیم بگیرند،اما جهان مسئول تکتک لحظههایی است که کودکانش در ترس یا آرامش زندگی میکنند.تا زمانی که حتی یک کودک در سایهی جنگ زندگی کند،جهان هنوز در مسیر انسانیت کامل نیست.
(به یاد دانش آموزان پاک مدرسه شجره میناب)
• حق اینکه صدای جنگ را هرگز تجربه نکنند