آتش سوزان است، مَست کننده نیست

نمیدانم روانی بود یا مَست کرده بود
با حالت عجیبی سمتم آمد، انگار که کسی تصادف کرده باشد و بعدش مغزش جا به جا شده باشد، گیج بود.
+اسمت چیه؟
_اسم! یعنی چی؟
+از کجا اومدی؟
_جایی نبودم، از اول همینجام
+خیابون؟
_آره از....
حرفش را برید.
۲۴ یا ۲۵ ساله بود با قدی حدود ۱۸۷ سانتی‌متر.
موهای کوتاه و مرتبی داشت، لباس‌هایش نو نبود فقیرانه هم نبود، انگار پدرش کارخانه دار باشد و این را از ارث محروم کرده باشد و او هم دختری را بخواهد که به‌اش نداده باشند و دیوانه شده باشد.
حرفش را برید.
+ادامه‌اش رو بگو.
_ادامه‌ی چی؟
+ادامه‌ی همونی که حرفت رو خوردی.
_من فقط نون خشک میخورم.
نمی‌دانستم باید چه کار کنم. دوست داشتم کمک کنم به‌اش تا مشکلش حل شود یا لااقل خانواده‌اش را پیدا کند اما راهش را بلد نبودم.
دستش را گرفتم تا با هم برویم جایی که نور بیشتر باشد. اینجا شهرداری ندارد، برای همان بی سامان است.
به چند خیابان آنطرف‌تر رفتیم و رو به روی مغازه‌ای که چراغ هایش را روشن گذاشته بود ایستادیم.
گلویش زخم بود. سرش را پایین گرفته بود و بدون توجه به من با خودش سر موضوعی کلنجار می‌رفت. عجیب بود.
من نگاهش می‌کردم تا بلکه بتوانم از روی لب هایش تشخیص دهم او چه می‌گوید، اما جوری تند تند لب می‌زد که نمی‌شد فهمید.
ناگهان لب‌ها تکان نخورد، آرام سرش را بالا آورد و مبهوت شروع کرد به نگاه کردن.
+ببخشید آقا شما کی هستید؟
_حالت بهتر شد؟
+حالم خوب بود از اول
_اسمت چیه؟ از کجا اومدی؟
+اسمم!؟
اسمم رو کاری نداشته باش، فقط میتونم بگم از کجا اومدم
_بگو خب
مکث کرد. از دماغش خون ریخت.
ترسیدم. عقب رفتم و از جیبم دستمال کاغذی درآوردم و دادم دستش.
《بدون اون نمیتونم زنده بمونم》
بدون مقدمه این را گفت و رفت.
دنبالش دویدم.
+چی گفتی؟
بدون کی؟
_فضولی؟
+نه. آخه...
حرفم را برید. دستم را گرفت و گفت بیا.
در راه چند جمله عجیب گفت.
《ما برای وصل آمده بودیم》
ترس تمام وجودم را گرفته بود.
یک جا ایستاد.
گفت بنشین تا بگویم برایت.
نشستم و گفت:
اینگونه نبودم. عشق من را دیوانه کرد.
هیچوقت عاشق نشو یا اگر شدی عشق نورز
عشق نامرد است، می‌اندازتت داخل یک کوره‌ی آتش و می‌گوید تا مَستم نشوی ولت نمی‌کنم
با اینکه آتش مَست کننده نیست، سوزان است.