اول(همه چیز)
عشق رفت، امید رفت، آرزو رفت، زیبایی رفت، سیما رفت، صدا رفت، تو رفتی
درد آمد، بلا آمد، زشتی آمد، جهل آمد، تکبر آمد، کفر آمد، تو رفتی
جنگ شد، سقف ریخت، باران آمد، سقف ریخت، تو رفتی، جان ریخت
تو رفتی، دنیا رفت، تو چند نفر بودی؟ کجاها بودی و چه کارهایی کردی که همه چیز فقط "تو" بودی... احتمالا همان زمان نوجوانیت که چوپانی می‌کردی، در یک روز گرم و طاقت فرسای تابستان با خدایت عهدی بستی و عهدت را عملی کردی. وگرنه چه کسی را خدا این اندازه محبوب می‌گرداند؟
تو رفتی، با تو غرور رفت، چه کسی بودی؟ غرور از تو سرچشمه می‌گرفت و عشق در دستان تو بود که معنا پیدا می‌کرد. تو الگویت حسین(ع) بود و شدی الگوی ما. ولی الگویی که حتی بعد از رفتنش هم نشناختیمش... مگر نگفته‌اند مردان خوب را بعد از رفتنشان می‌شناسید؟ نشناختیم چون خواستی گمنام باشی، تا عزیزتر شوی، تو خودت را پیش خدا لوس می‌کردی و برای بندگان خدا شیرمرد بودی.
دوم(تو)
تو رفتی، جهل آمد، جاهلیت تا زمانی که تو بودی جرعت نزدیک شدن به ما را نداشت، تو به فکر همه چیز بودی.
تو رفتی، جنگ شد، جنگ بین عاطفه، احساس، جنگ شد چون تا وقتی که بودی فرماندهی میدان به دست تو بود.
تو رفتی، بلا آمد، ما دیگر بلاکِش شدیم بعد از تو، بلای بی تو بودن، بلای تنها شدن، بلای انتقام.
تو رفتی، جان ریخت، جانِ من، جانِ تمامی ما که تو امیدمان بودی، الان هم هستی، امید به اینکه روزی مثل "تو" شویم.
سوم(اشک)
حالا نشسته‌ام و تمام این کلمات و جملات را با خودم تکرار می‌کنم، دلتنگ‌تر از این دو سالم، حالا مدت هاست به عکسِ کوچک داخل اتاقم نگاه می‌کنم و در ذهنم تو را تصور می‌کنم، ما بعد از تو تمام شدیم؛ رفتیم و حالا تویی که مانده‌ای و هستی، در زندگی‌ها، در اتاق‌ها، در گوشی‌ها، در یادها، اگر توانستی یکبار برگرد و بخند...
