بی جان(همان افسرده)

یادش بخیر من بودم و تو، حالا همیشه تنها نبودیم ولی آن دو سه باری هم که خواهرت را فرستادند تا حواسش به‌مان باشد هم خوش گذشت. آلوچه فروشی نبود که درکه نرفته باشیم، دیگر این دم آخری ها صاحب آن لواشک فروشیِ برِ خیابان فرشته با من درِ رفاقت را باز کرده بود و می‌گفت آبجی(منظورش تو بودی) رفیقی چیزی ندارد برایمان جور کند و به مامان بابامون بگیم آستین بالا بزنن؟

حیف شد نیلا، تو با آن موهای بلندت و بوی کوکو شنلت دلم را بردی اما شدی رفیق نیمه راه! این رسمش نبود نیلا. چقدر به‌ات گفتم بمان تا با هم زندگی را بسازیم؟ نمی‌دانم کدام از خدا بی خبری زیر سرت را بلند کرد و پا شدی رفتی خارج! که چه بشود؟ که من را افسرده کنی و خودت عیش و نوشت به راه باشد؟ کلمات آخرت هنوز توی گوشم است. مثل همیشه نبودی، خودت یادت می‌آید؟ داخل فرودگاه به‌ام گفتی:منو ببخش برا اینکه عاشقت کردم. توقع داشتی بگویم نه اختیار دارید و ممنون این همه مدت با احساساتم بازی کردی؟ حرفت عجیب بود ولی با بغض. می‌دانم خودت هم راضی نبودی که بروی، می‌دانم دلت اینجاست و داری به‌ام فکر می‌کنی. شاید همین الان هم که داری این نامه را می‌خوانی اشک بریزی ولی من دلم با این چیزها خوش نمی‌شود، اصلا نمی‌دانم چرا دارم برایت نامه می‌نویسم. در این سال‌ها آنقدر اتفاق افتاده است برایم که فکر نکنم مشتاق شنیدنش باشی. لااقل جایت را به‌ من می‌گفتی تا بیایم به دیدنت، نه مثل قبل، مثل یک دوست یک فامیل، آخر این رسمش بود؟ نیلا ناراحتم از دستت ولی اشکال ندارد زمانه همین است. اگر این نامه به دستت رسید و خواندی فقط به شماره روی پاکت یک پیام بده که لااقل بدانم سالمی! دوست دارت نریمان. قسمت اول