شیشه را با دستم پاک‌می‌کنم. باران که می‌زند خاصیت شیشه است که بخار کند.
خیابان زیبا است برایم. بَرِ خیابان مردم ایستاده‌اند تا تاکسی بیاید و بروند به مقصد هایشان.
پیرمرد در پیاده‌رو بر عصایش تکیه زده است و با چشمان نیمه بازش که از خواب آلودگی سو سو می‌زنند راه می‌رود.
کودک ۴ ساله دست مادر را گرفته و پا به پای آن مسیرِ ماشین تا ایستگاه اتوبوس را طی می‌کند.
نوجوان ۱۷ ساله‌‌ای که به گمانم به مدرسه می‌رود از دکه یک نخ سیگار گرفته است و با یک حسی پُکی می‌زند و به خیالش کلاسِ کار را بالا می‌برد.
تاکسی هنوز ایستاده است. دوست ندارم حرکت کند. می‌خواهم به تماشای بخشِ کوچک زندگی مردم بنشینم و تخمه بشکنم!
راننده یک مرد پنجاه و سه ساله است. با موهای جوگندمی و ریش های سفیدِ ژولیده.
دوتا گوشی دارد. احتمالا یکی برای ماشین است ورپریده، یکی هم برای خانم بچه‌ها. زنش بفهمد داستانی می‌شود ها.
صدای رادیو را زیاد تر می‌کند.
《آمار فوتی های موج جدید کرونا در اروپا دو برابر شد، چند کشور قرنطینه عمومی اعلام کردند》
این خبر که تمام می‌شود صدا را کم‌می‌کند.
کرونا شده است تمام زندگیِ ما.
انگار چیزی جز اخبار کرونا برایمان مهم نیست.
ماشین یک لحظه مقداری مایل به راست می‌شود، راننده می‌خواهد ما بقی پول من را بدهد و دستش در جیبش است برای همان کج می‌شود. موتوری از پشت بوق می‌زند که چرا می‌آیی اینور، مگر نمیبینی مرا؟
می‌آید جلویمان و یک چیزکی می‌گوید. یک ذره راه می‌رود، با چشم می‌پایمش، ماسکش را در می‌آورد و وسط خیابان می‌اندازد. فکر کنم به نشانه‌ی اعتراض به ما بود!
رادیو را دوباره زیاد می‌کند:
《دستمزد پرستاران زیاد می‌شود》
حالا آنها هم بخشی از ما شده‌اند.
دوباره رادیو را کم‌می‌کند، می‌گویم نگه دار پیاده می‌شوم.
در گوشه‌ی خیابان چشمانم را می‌بندم و تصور می‌کنم دنیای بدون ماسک را، دنیا چقدر زیباست.
