برایت از عشق گویم؟ مگر عشق چیست بیچاره.. برو سر به ره شو... البته راهت کج بودنش به خود و خود و خودت مربوط است.
هرز انگاری شود عشق هنگامی که هرزه عاشق باکره شد.
از کجا چنین نوشتم، به چه سو، به چه سبب، ندانی و ندانیم.
تا ابد و دهر جهل مرکب هستیم و هستیم.
در پیش دریای خرد، گم شو، پیدا نشو، آخر که پیدایی... چون نادانی...
قلب را برای بازی هایت ساختند؟ آری منتظر آن روز باش که قلبت بازی خورد.
قلبی شکن... بی ذات باش... اخر که خونت کثافت مانده.
چای بنوش، آخرش بایستی برای جهنمت آماده شوی.
کینه بدوز که کینه هم ساختاری است که خالق زیر پایت گسترانده... کراهت...
روز هاییست که دیگر در میان این میدان کلمات، جایم خالیست، یکی پس از دیگری جای دیگری، یکی غم دار و دیگری دار غم همه بر هر نحو بی سود از سبب خویشتن.
لالگان واژگون بوسه‌ای از سرو است، راستی اسم سرو آمد، برای شب هایتان، خون کسی را سرو می‌کنید؟ نگران نباشید به کسی نمی‌گویم... کسانی که می‌دانند که می‌دانند و کسانی که نمی‌دانند هم به یقین خود خونی می‌خورند که گرم است.
برایتان از فشار نمی‌گویم، فشار درس است، فکر نکنم که زندگی ما جز به درد و رنج، قلمش را آلوده کرده باشد.
روی صحبتم با توست، آری خود خودت،
می‌دانی که چند شب بی تن زیستیم؟ آری نمی‌دانی... تو بلکل نادانی.
