
《نفرین بر ازادهی اسارت 》
به آسمان آزاد مینگرم، از کراهتش میلرزم، نگاهم تیره تر میشود، میلرزم و از خون حقیقت قلم مینویسم، نوشته قلم میشود و در نهایت دیوی میشود که باور را میبلعد.
باورم را باور نمیکنم، اسم هایتان دروغی بیش نیست، باور کنید یا نه باور ندارم به باور هایم.
اسمان چونان آزاد است که همه قربانی آزادی آن هستند، گویی که خود را آزاد کرده با چرب زبانی های فراوان تا جهان و مادر طبیعت دل با رحم آورده اند و همگان اسیر شیرینی زبان آن فاحشهاند.
ابر ها اسیران کوه ها هستند، کوه تلخ میخندد به ابر های سپید و سیاهشان میکند تا که آسمان و معشوق هزار رنگش بگویند آنان خدای خداوند هستند، همگان ادعا خالق دارند و در نهایت به پوچی و هیچی میرسند، بگذارید تا گرم هستم کمی آنان را تمسخر کنم.
کوه ها به اسارت زمین پر گُِل در امدند، همه در اسارت هستند و اسمان هرز، عاشق جاذبه، جاذبه تنها آزادهی این زمین که آن هم چون اربابیست که حتی کوه هم در گروی آن است. آری آن خالق پر ادعا اسیر عشقی جانسوز است و احتمالا معشوقش زیر هزاران موجود دیگر.
او انقدر ارباب بدیست که از ان سوی بوم در اغوش پهن اسمان و معشوق چند هزار رنگش سقوط میکند، میبلعد تا ببوسد و هیچ از آن پوچی جذب عاشق نیست، پس اسارت کیست در این میان و آثار اسرا چیست... نخواهیم دانست چون که همگی کبکی در این برفهای سبزیم.
انقدر درگیر فهم این موضوع شدیم که خود هم اسیر شدیم، اسیر بند کلمات، اسیر نگاه، اسیر سیر انسانیت بدان که بدانیم که سیری از انسانیت خود انسان است، بدان که بدانیم فقط وقتی به بالا مینگریم که به زمین آویزان باشیم، مرگ حقیقت میآفریند که جاذبه رشک میورزد و میشکند تا ببلعد ولی دار حقیقت نهاییست، میان آسمان و زمین، جایی در این میان به حتم حق را مییابیم.
هرچند که حقی نیست جز خالق این خارقه.