《جنگل》

رنگ چشمانش جنگل سوخته‌ای بیش نبود؛ نمی‌دانم که کی و کجا جنگل سوخت، کی آتشش زد که روح او چنین اتشگر شد؟

خودش یا ادمیان؟

چطور می‌شد چشم به چشم آن بیافتد و سپس ازش فرار کرد؟ آخر جادویش همین بود.

آنچنان مجذوبت می‌کرد که میغ بر زیر پایت می‌گستراند و همان میغ را می‌شکافت تا زغالی برای سوختن بشوی.

دردی شیرین و دوایی تلخ بود، مثل دروغ حالم خوبه های دم مرگ.

انقدر میان کنش های انسانیت تنها ماند که کلید عقل و دل را به ته اعماق برکه‌ی جنگل انداخت.

دل هایش(از بس دلش شکسته بود که همه ی تکه ها احساسی جدا از دل شدند.) شکسته شکسته و بریده بریده بودند، درنده و بُرنده که میخ زانو بندگان شده بودند.

شاید در دنیا خیال بگویم که: آری با کمی نرمش و رامش نرم می‌شود!

ولی انگاه که قلبی نخواهد ماند برایش...

اشک می‌ریخت مانند تمام بشر ولی بر خاک بشر‌.

قبر هایی که می‌کند رو می‌دید و اشک می‌ریخت.(فکر کنم بدانید که قطعا قبرکن یا مرده‌شور نبود.)

آخر یک روز سر قبر ها، خودش را در آن پرت کرد که شاید چاله‌ی قلبش پر شود ولیکن سیاه چال شد بیچاره جنگل...