
نفسی آرام بر سینهات حبس کن، هنوز موهای آزادت را نکشیدهام.
شانه هایت را بیانداز، مگر میدانی که نبایستی بدانی؟
فک هایت را شل کن، شکارت، شکارت نخواهد کرد.
میان ابرو هایت دعوا بیانداز، آبرویت هنوز نرفته است.
لبانت را خیس مکن، خشک تر میشوند.
از کیش به بیرون آی، شاه هنوز مات نشده، ماتم مگیر.
بازی شطرنج را دور ریز، مگر نمیدانی از پایه بازنده شدی؟
تخته نرد را زیر پای بِنِه، شاید فلک را دیدی که با تاس تو نمیگردد.
فکر نکن، دیوانهتر میشوی.
هر سوال، آری بگو، نهدانت تهی گشته.
نوا را از گوشت فاصله ده، آخر گوشت تو را موریانه ها میل میکنند.
اب بنوش، نوش دارو به تو نخواهد رسید.
لب هایت را فاصله نده، کش بده، زمان است دو لعلت که عمر بیهوده گذر کردن است.
قلم را به دوری دور حواله کن، حول کاغذ طواف مکن، آنجا تویی پنهان نشده.
کتاب هایت را نهان نکن، آنجا تویی نیست دگر، میانشان مردهای، آری خود خودت را خاک کردهای.
چشمانت را ببند، تو آنجا نهان گشتی.
چیزی جز سایه نیست مگر نه؟ تو سایهای، بگذار سیاهیت سایه شود نه آلت قتالهات.
بنواز، آلت موسیقی را آلت قتاله مکن.
عطر هایت را عوض کن، فراموشت کردهاند، خسته شو از یادآوری خویش برای خویشاوندان.
موهایت را بر پیشانی بریز، آخر بختت همان رنگ مویت است، سیه.
امید نداشته باش، مگر امیدی؟
آرزو نداشته باش، امید و آرزو دست در دست هم خودکشی کردند و خاطرهی مانده از آنان فاحشهی شهر شده است.
نفس کش، دیگر برای کاری سخت نیاز به نفسکش نداری زیرا که ناتوانی.
چشمانت را تاب ده، آری دیگر تمسخر نداری، تسخیر گشتهای.
به معشوقت بوسه ده، ده ها روز باقی نمانده، فردایی برای آدمی نمیبینم.
کفش هایت را تمیز کنه، ره رفته باز گشته است.
آیینه را بشکن، دیگر ایینه شکستن خطا نیست.
رها شو از بند اسارت، اسیری مگر ارباب کوچک؟
از بند ارباب خلاص شو، طناب دارت میشود هان!
هان نهای اگه شو، اینان که نهیب نیستند، اینان که بانگ نیستند، کیستی، به خودت در آیینه مینگری و نقاب میگذاری یا که نقابت ایینه است!
ایینه بکشن با کراهت انسانیت آشنا شو، با خود آشنا شو، نگران این و آن نباش که خودت ز دست رفتهای.
انقدر نرقص، به کف پایت نگاه کن، خونین است،
از زانو بلند شو راه رفتن را فراموش کردهای؟