
دیگر تمام شد، بازی خویشتن را جمع نمای انسان که برای داستان های پوچ هیچ ارزنی خرج نمیشود،
دیگر تمام شد موجود رذل، از عشق رحلت کنید، بدین سوی ایید، هیچ از هیچ نگویید که عشق چیزی جز چیز نباشد.
حال دیگر تمام شده است.
سلطه و برده، دو کلمهی پوچ که انسان ها بتوانند به یک اندازه بر هم مرهمی باشند.
سلطه و برده، کلمه ای به معنای من رو میسازند، حالا دیگر کلمات فرو میریزند، آری دیگر تمام شد.
بلور تن بر لعاب سرخ خود میدرخشد و با هر پرش خونی کثیف از زمین محو میشود.
حال دیگر آن بردگی تمام شده است.
بردهی اهنین خون و سلطه بر تن خون
قاتل و قتاله یکیست، قاتل یکیست و مقتول ها یکی از یکی من و دیگری خواهند بود، چشمان سیاه چال روح را با چشم میبلعد و تن سفید چالهای کرمین و خون ها دوش بر دوشش میریزد.
حالا دیگر تمام شده است.
به وقت خزان منتظر هیچ نمیماند، دیگر بردهی احساسی نیست.
آزادی ندارد، آن سوی مرز که ایستاده میبیند که هیچ آزادی برای هیچ نبود.
بر سر کوهی میایستد، همگان رذلی خود را از پایین غنیمت میدهند.
بزرگ شوید بیچارگان، بزرگ شوید بی امیدان.
اگر انقدر مست عشق نباشی و نبودی میفهمیدی که احمق خر است که داغ میشود بوی کباب به توی تنگ دست مگر میآید؟
همه چیز در حال ریزش است.
لامپ به زمین فرو میریزد.
آسمان فرو میریزد و زمین میشود.
زمین میریزد و اسمان میشود.
دیوار ها میریزند و اشغال میشوند.
پرنده ها سقوط میکنند.
ماهی ها پرواز میکنند.
آسمان جدید ماهی خواه است.
زمین جدید پرنده خواه است.
دنیا تغییر نکرده، آسمان بلنده، آدما کوچکند، لب هایت هنوز همان است، چشمانت همان غم
از زمین و زمان بلا میریزد.
این چه جاییست، جهنم اگر این نیست، بهشت برین چه چیزیست!؟
درختان برگشان سرخ شد، شیرهی جانشان خون شد
دل ها تابع آنند.
خون هایمان جگر شد.
از زمین به آسمان در رذل ترین خاطر، مایهی جان درختان سرازیر شد.
آب ها سقوط میکنند.
برکه ها میریزند.
هیچ ماهی بر خانهاش نیست، پرواز را آموختند.
ساحل آغوشش را برای ماهی ها باز کرده، فرزندان پرواز یاد گرفته بر او چمباتمه میزنند تا حسن نیت را نشان دهند.
پدری دختری دیگر را کشته است، مردی زنی را کشته است، کسی به کسی دیگر میخواهد تجاوز کند و دیگری آن را مرسوم میداند.
باتوم راوی بر سر ساحل میخورد.
ساحل گورستان میشود.
_راستی، راوی کیست؟
+مگر تو نیستی؟!
×آرام... فرض کنید هیچ را نشنیدید که به پوچی برین میروید.