
گاهی وقتا یادم میره چقدر دوستت دارم، حق بده. منم حق زندگی دارم. هی راست میرم ببینمت، چپ میرم ببینمت، سرمو بالا کنم ببینمت هم که نشد زندگی! ولی کاش همین زندگی بود، کاش چپ میرفتم دستات بود، راست میرفتم دستات بود، ولی واقعی بود، نه مثل حالا که هر وری که میرم یه چیزی مثل خنجر جیگرمو ریش ریش میکنه، جیگر ریش شدهی من به چه دردت میخوره دلبر؟ با این قد و قامتِ خم و چشمای گودِ کاسهخون و لبای ترکخورده میخوای چیکار کنی؟
وقتی یادم میره دوستت دارم، میگم مگه آدم وقتی از بلندی پرت شد دلش شکست دیگه مرده؟ دلم بیقراری میکنه میگه آره،با مغز لعنتیم میزنم تو دهنش و میگم نه! نمرده، فقط شاید دیگه زندگی نکنه. سر خودمو با همین چیزا شیره میمالم و هی گوش خودمو میپیچونم که مبادا دلم دوباره واسه نگاه کردنت ضعف بره، مبادا دوباره این دستای لرزونمو بزارم رو موهات که بره عکس بعدی، که مبادا دوباره کاری رو کنم که نباید!
دلم میخواد برم تو خیابون یقهی اولین نفری که دیدمو بگیرم ببرم بشونم رو صندلی، واسش مو به مو تعریف کنم که چقدر دلم تنگته! عصن دلم تنگِ همون حرفاته که بعدش میشکنم، بعدش خورد میشم و دلم میشکنه! دلم تنگِ هموناس..ازم نپرس که چرا به آدمای نزدیکتر نمیگم، من آدمی رو ندارم که بخواد دور و نزدیک بشه! دلبر یادته؟ یادته یه روز واست گفتم معنای همهچیزی برام؟ خب الان دیگه هیچی برام معنا نداره.. تو هم که خیالِ اومدن و معنی بخشیدن نداری. منم و یه زندگیِ پوچ..
هر روز داغونتر میشه دلم، هر روز نابودتر، شکستهتر.. انگار که همهی دردای دنیا ریخته باشه رو شونههام که نمیتونم کمر راست کنم دیگه. این آدما که حرف منو نمیفهمن صنم، تنهای تنها گیر افتادم بین یه عالمه گرهی کور. دستام میلرزه. میشه دستامو بگیری؟ یه بار که دستامو بگیری همهی گرههارو باز میکنم بخدا.. یه بار فقط..
آدمی نیست که بخواد ناراحت شه از نبودنم ، تو رو داشتم فقط، داشتم.. داشتم.. چرا این فعل لعنتی باید گذشته باشه؟ چرا نمیتونم بگم دارمت؟ ندارمت.. دلبر؟ دارم میرم.. میرم که تو خم نیاری به ابروت، که از این بدتر نکنم.. نه که اختیار کارام و زبونمو نداشته باشم! نه.. فقط اختیار دلمو ندارم.. از دار دنیا، یه دل برمیدارم که هر روز تنگتر میشه و میرم.. میرم، جوری که هیچخبری ازم نباشه.. هر دفعه میگم این آخرین باریه که ازت حرف میزنم، ولی محاله. تا وقتی بهت فکر میکنم، تا وقتی که هر جا نگاه میکنم هستی، نمیتونم ارت نگم و ننویسم.
دیشب، خوابِ عزیزو دیدم، منتظرم بود.. باید برم. باید واسه همیشه برم. تا الانشم زیادی موندم تو دنیای آدمایی که دوستم ندارن. عزیز دوسم داره، باید برم. آخه اصلا، جان در تنِ من، چکار دارد بی تو..؟