
گویا عشق همین است ؛ نمیدانی داری تا زمانی که دیگر نداری ! به حال و روز پنج شش سال پیش نگاهی میکنم و چیزی جز مردی که در عشق در حال دست و پا زدن بود نمیبینم ؛ آن زمان نمیدانستم عشق چیست ؛ هر کس یا هر چیزی را که زیاد دوست داشتم را عشق میدانستم ؛ من عاشق بستنی بودم ؛ من عاشق شکلات بودم ؛ من عاشق بازی بودم ؛ من عاشق تو بودم ؛ اما نمیدانستم شاید هنوز هم نمیدانم ؛ اما این را میدانم آدمی اهمیت و میزان علاقه خود به هر کس و هر چیزی را تا زمانی که دارد نمیداند و زمانی که از دست میدهد تازه بریاد میآورد که چقدر دوستش داشتم ! چه قدر برایم با اهمیت بود و آیا حالا زمان آن فرا رسیده است که برایش سوگواری کنم ؟ اصلا باید سوگوار بود ؟ نمیدانم چه قدر باید برای آن روز ها سوگوار بود ؟ تا کی برای آن حال و هوا برای آن حال خوب و سر خوش برای آن خواب های عمیق و از انتهای وجود برای صبح هایی که با پیام های صبح بخیر بیدار میشدیم و شب ها با پیام های شب بخیر به خواب میرفتیم سوگوار بود ؛ نکند باید گذشت از روزگاری که هیچکس و هیچ چیز توان نابود کردن و از خاطره برون کردن آن را ندارد ؟ حداقل این روزهایی که گیچ و مبهوت فقط به تماشای گذر آن نشسته ام میدانم که نمیدانم ؛ برای همین از شب ها به جز خواب چیز دیگری را دوست ندارم ؛ برای من شب یعنی بستن چشم و بیرون رفتن از دنیای حال و ورود به گذشته و کمی هم آینده ؛ آینده را نمیتوانم خوب ببینم انگار همه چیز نامفهوم است ؛ اما گذشته را خوب میبینم و درک میکنم ؛ ضعف من است حافظه قوی ؛ نه تنها روزهای قبل ؛ بلکه آدم های آن روزها ؛ حال آن روزها بوی آن روز ها ؛ را نیز خوب به یاد دارم ؛ روزهایی که هیچ وقت با صبح شدن شب هایش تمام نشدند ؛ دلم آرام نیست ؛ نکند حالا این روزها دارم حال و هوایی را تجربه میکنم که قرار است در آینده بشود رویای شب ها ؟ چه کابوس هایی قرار است ببینم اگر همینطور باشد . شاید جهنم همین باشد ؛ حافظه ای بس قوی !