
آخر هفته یعنی کار تعطیل ؛ یعنی کاری وجود نداره که بهش پناه ببری ؛ آخر هفته ها یعنی خستگی ؛ اما خستگی داریم تا خستگی ؛ بدترین نوع خستگی اینه کهندونی ازچی خستهای اون وقته که یکی یکی شروع میکنی به حذف کردن همهی چیزهایی که فکرمیکنی ممکنه باعثش بوده باشن ولی بازم اون آخرش که دیگه هیچینمونده باشه میبینی که فقط خودت هستی و خستگیت! وقتی تمام افراد اطرافت رو از خودت روندی که فقط خودت باشی وقتی کاری وجود نداره که بهش پناه ببریانگار خودت رو توی زندان حبس کردی ؛ و زندان بدترین جاست چون نه کاری هست نه فردی ؛ و در نبود اینها این فکره که شروع میکنه به کار کردن ! فکر میکنمخیلی خستم ؛ خیلی بیشتر از اون مقداری که توی این سن و این شرایط و این زمان باید باشم ؛ اونقدری که وقتی بهش فکر میکنم قلبم مچاله میشه و فکر میکنمشاید حالا در نزدیکی سی سالگی ؛ دیگه کسی نباشه که حاضر باشه این خستگی رو با آدم شریک شه یا حتی مقادیری رو از روی دوشت برداره تا مجالی براینفس تازه کردن پیدا کنی ؛ اونقدر زیاد که که اگر کسی هم پیدا شد وجدانت اجازه نده بخوای خستگی هات رو باهاش شریک شی ! شاید از نظر روانشناس هادلدادگی و عاشق شدن توی سن کم اشتباه باشه اما در واقع کاش آدم ها از همون سن کم باهم باشند باهم رشد کنند با هم خستگی هاشون رو به اشتراک بزارن تانرسن به مرحله ای که دیگه نتونند دل بدن دل ببرن عاشق بشن عاشقی کنند ؛ بحران سی سالگی بحران قشنگی نیست ؛ بیشتر از هر زمانی خسته ؛ بیشتر از هرزمانی مشغولیت فکری و جسمی ؛ بیشتر از هر زمانی درگیر ؛ کمتر از هر زمانی به فکر ارتباط ؛ بیشتر از هر زمان دل مردگی ؛ و در انتها به اجبار ادامه دادن ! مااز همون اول حکم زندگی کردن در هر شرایطی برامون صادر شد و این ناجوانمردانه ترین حکم بود ؛ که باید زندگی کنی چه شیرین چه تلخ ؛ در نزدیکی سی سالگیاونقدر درگیر شیرین کردن تلخی زندگی هستی که زندگی کردن یادت میره ! سی سالگی مغز ادم رو از بین میبره با تموم بحران ها و دلهره ها و ترس هاش!