در روزگاران دهه ی شصت یک خانواده به امید زندگی بهتر از روستا به شهر کوچ می کنند؛ این خانواده ۵ فرزند داشتند که فاصله سنی آنها ۲ الی۳ سال بود. پدر و مادر بسیار تحت فشار بودند و مجبور بودند در کارهای خانه و امرار معاش از دو فرزند بزرگترشان کمک بگیرند.
بزرگترین فرزند آنها ۹ سال داشت و به همراه دومین برادرش که ۷ سال داشت کار های زیادی بر عهده داشتند که اعم از: کمک کردن به مادرشان در نگهداری از پدر بزرگ و مادر بزرگ پیری که همراه آنها زندگی میکردند، نگهداری از خواهر و برادر های کوچکتر از خودشان و همچنین شستن لباس های آنها ، قالی بافی ، کمک به پدر و سرکار رفتن و درکنار همه این کارها به مدرسه نیز می رفتند. این دو کودک به دلیل وجود کارهای زیادی که بر عهده داشتند حق بازی و شانه خالی کردن از کار را نداشتند و همیشه در حسرت بازی با دوستان خود بودند.
در یک روز تابستانی که بچه ها فرصتی پیش می آورند آن را غنیمت شمرده و همراه دوستانشان مشغول بازی میشوند، طبق معمول پدر آنها را صدا می زند آنها هم که حسابی گرم بازی بودند پدر را التماس میکنند و به بازی ادامه می دهند بار دوم ، سوم، آخرین بار پدر با عصبانیت به سمت آنها می دود و بچه ها پا به فرار می گذارند.

پدر هرچه می دوَد به آنها نمی رسد درنتیجه سوار موتور اش میشود و دوباره به دنبال بچه ها می افتد، خوشبختانه باز هم موفق به گرفتن بچه ها نمیشود و در آخر به خانه بر می گردد. مادرِ خانواده هم همیشه با پدر هم نظر بود و در نحوه ی تربیت پدر دخالت نمیکرد. هوا کم کم تاریک می شود، نیمه های شب بچه ها به امید اینکه تا الان خشم پدر کم شده باشد و یا خوابیده باشد به خانه برمی گردند. از ترسشان زنگ خانه را نمی زنند چند ساعتی در کوچه می مانند و پس مدتی از خستگی داخل حوض خالی که روبه روی خانه بود می خوابند. نیمه های صبح یکی از همسایه ها به محض خارج شدن از خانه بچه ها را داخل حوض می بیند با تعجب به سمت خانه آنها می رود و از پدر و مادر آنها می پرسد که چرا بچه ها بیرون مانده اند؟ پدر فوراً با غیظ و عصبانیتِ تمام به سمت بچه ها هجوم می آورد بچه ها هم از همه جا بی خبر از خواب می پرند و با چهره خشمگین پدر روبه رو میشوند، نه تنها وحشت زده میشوند بلکه بسیار هم در آن لحظه کتک میخورند.
کتکی ناحق! به جرم بازی کردن! به گفته خودشان آن بازی آخرین بازی زندگی شان شده گویا یک شبه بزرگ شده اند.
این اتفاق ناشی از شرایط سخت پدر و مادر بود، فرزندان نیز به ناچار مجبور به پذیرش مسئولیت های بزرگ تر از سن خودشان بودند. با وجود تمام سختی هایی که در زندگی کشیده اند هیچگاه به پدر و مادرشان کوچکترین بی احترامی و گلایه ای نکرده اند بلکه قدردان آنها نیز هستند.
جالب است همین کودکان، اکنون که بزرگ شده اند افرادی موفق و پدرانی دلسوز و مهربان هستند و تلاش می کنند تا تمام آرزوهایی که در کودکی داشتند و برآورده نشد را برای فرزندان خود محقق کنند تا مثل خودشان حسرت به دل نمانند.