اولین بار توی کلاس دیدمش، وقتی با صدای بلند گفت:
«اِ بچهها ببینین اینو! دفترش پر از قلبه! با کی داره چت میکنه آخه؟ 😏»
همه خندیدن. من نه. چون واقعاً داشتم با مامانم چت میکردم که برام خوراکی بیاره!
از همون روز تصمیم گرفتم باهاش حرف نزنم. ولی انگار اون تصمیم داشت هر روز بیشتر از دیروز سر به سرم بذاره...
یه روز گفت:
— اون گوشیتو بده ببینم، مطمئنم رمزت اسم عشقتِ!
گفتم:
— نه، رمزش اسم دشمنمه.
گفت:
— یعنی اسم منه؟ 😎
گفتم:
— اگه تا حالا گوشی رو پرت نکردم، فقط به خاطر همینه که گرونه!
ولی خب… راستش؟ یه جوری بهم گیر میداد که آخر شب دلم براش تنگ میشد.
یه جوری اسممو مسخره میکرد که قشنگترین آهنگ میشد تو گوشم.
تا اینکه یه روز گوشیم زنگ خورد. دیدم پیام داده:
«میدونی چرا انقدر اذیتت میکنم؟ چون نمیتونم بگم دوستت دارم... ولی میتونم بخندونمت. و این نزدیکترین چیزیه که ازم برمیاد.»
از اون روز، هنوزم منو مسخره میکنه...
ولی دیگه وسط خندههام، دلم قند آب میشد