یه شب وسط چتمون، شارژ گوشیم تموم شد.
خاموش شد. تاریکی. سکوت. هیچ نوتیفیکیشنی نیومد.
برای ۲ ساعت... نبودم.
وقتی گوشیو زدم به شارژ و روشنش کردم، دیدم:
🔸 ۳۲ تا پیام!
🔸 ۵ تا تماس بیپاسخ!
🔸 و یه ویس با این محتوا:
«اگه الان خوابیدی که هیچ... ولی اگه شارژت تموم شده، بگو خب! این چه وضعشه؟ من الان دارم به چی زل بزنم؟ به آبیِ واتساپ؟ مگه مریضم؟»
خندم گرفت. واقعاً داشت دیوونه میشد.
یه قلب فرستادم براش. نوشتم:
«شارژم تموم شده بود. ولی الان... قلبم شارژه 💖»
و اونم گفت:
«دیگه اگه بیخبر بری، میام خودم باتریتو شارژ میکنم با کابلِ دلم!»
اون لحظه فهمیدم...
یه آدمایی هستن که حتی قطع شدن گوشی هم براشون یه زلزلهست.
و اگه یکی بود که نبودنت اینقدر براش مهم باشه...
خودت رو دست کم نگیر.