
یه مبحثی امروز یاد گرفتم درباره استیت توی کامپوننتهای تابعی و کلاسی.
توی کامپوننتهای کلاسی (که قدیمیترن، و من میگم جاافتاده و اصیل و همون legacy) اگه یه مقدار از استیت رو تغییر بدیم بدون اینکه اشارهای به بقیه داشته باشیم، برای بقیه هیچ اتفاقی نمیافته و مقدارشون همونی میمونه که بود.
اما توی کامپوننتهای تابعی (که جدیدترن، و من میگم قلابی، حالا همون hooks-based) اگه یه استیت رو تغییر بدیم و اشارهای به بقیه نکنیم، بله، بقیه مقادیر استیت پاک میشن، به همین سادگی.
چون مبنای کامپوننت کلاسی برای تغییر استیت merge محسوب میشه یعنی ادغام و ترکیب و وسعت دادن به بُعدها؛ ولی کامپوننت تابعی اینطوری نیست.
و جالبه، این قضیه یه طورایی میتونه مربوط بشه به آدما، یه الگوی انسانی. کسایی که اصیلن، اگه پذیرای تغییری از دنیای بیرونی باشن، فقط یه بخش از اونا تغییر میکنه و بهتر میشه، چون این تغییر قطعا برای ارتقاء اتفاق افتاده. ولی آدمای قلابی (که تحتتاثیر قلابها قرار میگیرن، مثلا قلاب ظواهر و افکار سطحی)، معمولا وقتی دستخوش یه تغییر میشن، از محیط بیرونی با به هر علت دیگهای، از خودشون بیخود میشن، بقیه ویژگیهاشون پاک میشه و دیگه معلوم نیست که کی بودن و کیان؛ حتی اگه یه روزی همون ویژگیها ارزشهای واقعی اونا رو تشکیل میدادن.
البته این یه دیدگاه فلسفیه که بههرحال صددرصد نمیگه کامپوننت فانکشنال و مدرن خوب نیست. چنین مشکلی توی کامپوننت تابعی با این راهحل برطرف شده که لازم نیست توی یه استیت همه مقادیر مورد نیاز رو بنویسیم؛ کافیه چندتا استیت مجزا داشته باشیم که هر کدومشون مقدار مرتبط رو بگیرن.