خدمت، بالگرد و ورزقان کلماتی آشنا بودند. تنها کلماتی که هیچگاه نمیخواستم با آنها همراه شوند، کلمات سقوط، صبر و شهادت بود. خط کلمات در ذهنم میگشتند و در گلو میریختند تا شاید بتوانند از راه چشم رها شوند. زمان نمیگذشت. عقربهها با هم تمرین صبر میکردند، چیزی که من در آن لحظه نمیتوانستم داشته باشم. یا چشم به قاب تلویزیون داشتیم یا در خبرگزاریها پرسه میزدیم. خبرها لحظه به لحظه منتشر میشد و دلهای ما هر لحظه در تب ترس و امید میسوخت و آرام میگرفت. در شب ولادت، ستارههای دعا و توسل در جایجای ایران، بیشتر از همیشه برای ساکنان آسمان میدرخشیدند.
تناسبی از بوی عشق
خورشید بیخبر از همهچیز طلوع کرد. هرچه جان در جسمم مانده بود، در قدمهایم ریختم تا صبح به کلاس درس برسم. با خود میگفتم کاری به خبرگزاریها ندارم، شاید موثق نباشند. تنها چیزی که از خواندن آن فراری بودم و فقط به او نگاه میکردم، شبکه خبر بود. در این افکار ناگهان نگاهم به زیرنویس افتاد. علامت اعلام خبر فوری و متنی سرخ که در پی آن میآمد: «انا لله و انا الیه راجعون، خادم الرضا، خادم جمهور ایران، آیتالله دکتر سید ابراهیم رئیسی، رئیسجمهور جمهوری اسلامی ایران در راه خدمت به مردم به درجه رفیع شهادت...» جمله را تمام نکردم. چشمانم نمیخواست جمله تمام شود. اشکهای گرم مثل متن سرخ، جاری شدند. اختیار چشم با دل بود، اما همیشه واقعیت با دل همراه نمیشود و در این هنگام چشم برای دل، پیامآور غم است. دانشکده مثل هر روز صلوات خاصه را پخش کرد. چه تناسب زیبایی... روز ولادت امام رضا (علیهالسلام)، خادم الرضا، ساعت ۸، صلوات خاصه و شهادت.
راستی چقدر این لحظه آشنا بود. زیرنویس را دوباره خواندم: «سردار سرافراز اسلام حاج قاسم سلیمانی پس از عمری مجاهدت امروز در حمله بالگردهای آمریکایی به شهادت رسید.» آن روز هم صبح را با همین خبر آغاز کرده بودم. چرا شهدا اینقدر شبیه به هم میشوند؟ مگر عشق این راه چگونه است که همهشان رفتنی چنین میخواهند؟
امان از صبرها و باورها. کار از همان دیشب تمام بود، اما چرا نمیتوانستم کلمات را بر زبانم جاری کنم؟ چرا نمیخواستم بگویم شهید سید ابراهیمِ...
از آن لحظه به بعد دیگر گریه روا بود. دیگر کلمات حق داشتند از چشم سرازیر شوند. آن روز از درس چیزی نفهمیدم و تنها چهره گریان و آغوشهای درهم کشیده دوستانم، تنها تصویر بعد از کلاس درس بود.
پیوند نامی سرخ
با بغضی که تمامی نداشت، دلم به سمت وسایلم کشیده شد. ورقهای تا خورده را باز کردم. زمان به عقب رفت. روزها و ساعتها پوسترهای انتخابات را به دل دیوارها میزدیم. چهره، همان چهره و نام، همان نام است، اما حالا شکستهتر و سرخی نام شهید در ابتدای نام، عیدی روز ولادت است. با خود تکرار میکردم: «همهچیز تمام شده. دیگر حرفهایم را برای گوش شنوای او آماده نمیکنم. دیگر با او همسفره نخواهم شد. او شهید شده است.» اما آیا با این حرفها، دل رفتنش را قبول میکند؟ ما که آن روزها را ندیدهایم، شاید به همین دلیل میتوانیم به سادگی بگوییم شهید ابراهیم همت یا... . اصلاً از وقتی که این نام را بر زبان جاری کردیم، نام شهید با او پیوند خورده بود. حتماً آن روزها هم نمیتوانستند این خبر را باور کنند. یعنی میشود روزی بیاید و در همان ابتدا بگویند شهید سید ابراهیمِ...؟
چقدر حالمان شبیه آن دوران است. ما هم با شهید زندهای همراه بودهایم. دویدنهای او را دیدهایم. تهمتها و حرفهای ناروا را شنیدهایم و در آخر شاهد رفتنش بودهایم.
چقدر شهدا شبیه به هم میشوند. حالا که فکر میکنم، عجیب نیست؛ خاک، آرمان و راه یکی هستند. وقتی همهچیز مثل هم باشد، همه مثل هم شهید میروند.
چراغ حجت
آن روزها با همه سختی گذشت، اما شنیدهاید که هر سختی برود، بعدی سختتر خواهد بود؟ و روز تشییع رسید.
تنها چیزی که آزارم نمیداد، فشار جمعیت بود، اما همهچیز گویا کلمه شهادت را هجی میکرد. صف در صف ایستادیم برای نماز. «اللهاکبر... اللهم إنا لا نعلم منه إلا خیراً...» و فضا پر شد از صدای اشک و نالههایی که با هر بار خواندنش بلندتر میشد.
جسم او شهر به شهر و روحش دل به دل میگشت تا خدا برای همه یاد او را به یادگار بگذارد. یادی که پر است از خدمتهای پیدرپی، همسفرگی با سربازان، شنیدن بیواسطه دغدغههای دانشجویان، راهاندازی کارخانهها و در آخر، سدی که توفیق دیدارش را در آخرین روز خدمت داشت؛ ایکاش لب میگشود و هر آنچه از در آن لحظات از یک خادم دیده بود برای دلهای بیتاب میگفت. فقط خدا باور میکرد که او خادم برود و شهید برگردد.
او میرفت و دلهای ما را همراه خود به کنجی از حرم رضا (علیهالسلام) میبرد.