
در روزهایی که خون بیش از هزار شهید بیگناه بر خاک میهنمان هنوز خشک نشده و آثار حملات دشمنان بر تأسیسات هستهایمان باقیست، انتظار داشتیم اساتید دانشگاه با صدور بیانیهای، ملت را به عزت، وحدت و تقویت گفتمان مقاومت دعوت کنند؛ نه اینکه با پیشنهاد مذاکره با همان جنایتکارانی که راکتهایشان را به سمت خانههایمان شلیک کردند، نمک بر زخمهای ملت بپاشند! انتشار بیانیهای با عنوان «تضمین امنیت و توسعه» ـ آن هم با چنین پیشنهادهای انفعالی ـ نه تنها نشان از بیتوجهی به خون شهدا دارد، که گواهی بر یک انفعال خطرناک روشنفکرمآبانه است. بیانیهای که در یک بند آن تجاوز اسرائیل را محکوم و در بند دیگر، مذاکره با حامیان اصلی همان رژیم را تجویز میکند. آیا اساتید محترم فراموش کردهاند که طبق اعلام خود غربیها مذاکره «عملیات فریب» بوده؟ گویا این بزرگواران آنقدر در پیچوخم نظریهپردازیهای غربی گم شدهاند که فریاد مرگ بر آمریکای ملت را نمیشنوند!
چه خوش گفت پیر خمین آنگاه که فرمود «این(ها) هرچه هم که ضربه از غرب به این مملکتش(ان) میخورد، باز هم از آنها تعریف میکند». و ما امروز تحقق این مطلب را در واقعیت میبینیم.
سابقه دشمنی طرف غربی با ملت ایران از کودتای ۱۳۳۲ جاری و روشن است اما گویی حافظه کوتاه مدت اساتید محترم آنقدر ضعیف است که به یاد نمیآورند همین چند روز پیش، دشمن مذاکرات مسقط را «عملیات فریب» نامیده. بزرگواران! همین دیپلماسی و مذاکره و گفتگویتان در برجام، بلایی بر سر هستهای ما آورد که در مخیله هیچ استراتژیست نظامیای نمیگنجد. سادهلوحی تا کجا؟!
اساتید محترمی که با امضای این بیانیه در موضع طلبکارانه قرار گرفتهاند، اتفاقاً باید پاسخگوی وضع فعلی باشند! یکی از عواملی که سبب اختلال محاسباتی دشمن و حمله به کشورمان شد، همین تحلیلها و پیشنهادهای غیرواقعبینانه اینچنینی(مثل تجویز مذاکره با متجاوز در حال تجاوز!) بوده است. بزرگوارانی که پیشبینی تورم سه رقمی در دولت شهید رئیسی، فروپاشی اقتصادی قریبالوقوع، ضعف توان موشکی و پدافندی، فقدان سرمایه اجتماعی حاکمیت و... را داشتند، باید پاسخگو باشند که چرا همواره تحلیلها و پیشنهادهایشان همراستا با دشمنان ماست؟ چرا در همه تحلیلهای این بزرگواران، مقصر ملت ایران هستند؟ عجیب آنکه موضع بزرگواران، پیش و پس از جنگ هیچ فرقی نکرده! انگار نه انگار به کشورمان تجاوز شده! پس غیرت ملی چه میشود؟!
اساتید بزرگوار! بار دیگر وصیتنامه شهدای استاد دانشگاهی چون مجید شهریاری و محمدعلی اوجی را بخوانید. بهنظرتان اگر چمران، بهشتی، عباسی و طهرانچی و بقیه همکاران شهیدتان امروز در میان ما بودند، چه واکنشی در برابر این بیانیه داشتند؟
ما از شما انتظار داشتیم خونخواه همکاران شهیدتان باشید نه در پی تعامل با قاتلانشان! این انتظار زیادی است؟!
دانشگاه در جمهوری اسلامی ایران باید مغزافزار جبهه مقاومت و عامل وحدتافزا پیرامون هویت ملی_مذهبی ما باشد؛ جایی که هر استادش پرچمدار استقلال فکری و عزت ملی است. بیشک دانشجویان اجازه نمیدهند که برخی این نهاد مقدس را به محفل سادهانگاری سیاسی و تجویز خفت تبدیل کنند، کسانی که یادشان رفته همین توان موشکی به سخره گرفته شدهشان بود که دشمن را به زانو درآورد.
ملت بیدار و با خرد ایران، امروز دانشگاه مقاومت میخواهد نه مشاوران تسلیم؛ اساتید محترم آگاه باشند اگر از غربگرایی شکست خورده دست بر ندارند، از ملت و انقلاب طرد و به فراموشخانه سیاست سپرده خواهند شد.