قسم به وطن
(در ستایش لحظهٔ اهتزاز پرچم)
قسم به عشق، آزادی، شرف و قسم به خداوندی خدا؛ در قلب کسی که حب وطن هست، روشنایی است، جوانه است، نور و امید است؛ گویی خودِ خدا آنجاست.قسم به وطن، که سبز است و سفید و سرخ.
سرخیاش، حکایت خون است؛ وقتی زخم سربازی را میبندد یا روی شهیدی بیسر میافتد.
سرخیاش، غم دارد؛ زمانی که فرزندان رشید خود را غرق به خون در آغوش میگیرد، وقتی امیرعلی را، هیلدا را، علیسان را و تمام آنان را که رفتند تا پرچم بالا بماند.این سرخی، داغ سنگینی است بر دل، اما تضمینِ بقاست.
سبزیاش، آمیخته با رگههایی از امید است؛ آرمانهایی بزرگ که باید فتح شوند. آرمانهایی که روزی به دست جوانانِ دانشمندِ نجوم، جامه عمل پوشیدند و دوباره، توسط پهلوانانِ عرصه کشتی و والیبال، به اوجِ شکوه رسیدند. درست اینجا بود که ایران بلندتر شد… بلندتر از همیشه.
وقتی قهرمانِ داستان، نه برای پیروزی، که در برابرِ پرچمِ وطن زانو زد، گویی از زمین برکنده شده و به اوجِ قله رسید.
کدام قهرمان است که زانو بزند؟ قهرمان میایستد، پرقدرت و استوار؛ اما زانو زدن در برابرِ پرچم وطن، عینِ ایستادن است. شاید هم بیاراده است، این افتادن، وقتی پرچم با تمام شکوهش به اهتزاز درمیآید.
آخر، ما که هیچگاه قهرمان میدانهای بزرگ نبودهایم، از کجا بدانیم دیدنِ بالا رفتنِ پرچم، چه حسی دارد؟ همانطور که قدیمیترها گفتند: «شنیدن کی بود مانند دیدن؟»
اما شاید هم بودهایم؛ زمانی که پرندههای آهنینِ اسرائیل، آسمان سرزمینمان را میشکافتند و ما، با دلی نگران از وطن، در خانههایمان پناه گرفته بودیم، و در همان حال، پرچم را بالا بردیم.
یا شاید، زمانی که بینِ رفتن و ماندن، ماندن را انتخاب کردیم؛ آن لحظهای که با تمامِ وجود، تصمیم گرفتیم قلبمان تنها برای ایران بزند، خودِ آن لحظه، نقطه اوجِ قهرمانی بود.
همیشه ایستادن و زندگی کردن، سختتر از رفتن است. رفتن، آخرین راه است؛ اما وقتی ما گزینه آخر را انتخاب نکردیم، به جرگه میلیونها قهرمان ملی پیوستیم؛ قهرمانانی که نامشان در تاریخ پرافتخار ایران، جاودانه خواهد ماند.
اما سفیدیِ پرچم، هنگام اهتزاز، نه رنگ انفعال، که تجلیِ آرامشی است که در دلِ طوفانها جویای آنیم.
این سپیدی، دعوتی است به صلح در درون؛ به زدودن غبار کدورت از چهره دوست در مواجهه با بیگانه. آنگاه که دلها به پاکیِ این رنگ صاف شوند، دشمن دستش کوتاه میشود، و این نویدِ روزگاری روشن است؛ یعنی غلبه همدلی بر تفرقه، مهر بر کینه.
این رنگ، نجوایِ وجدان بیدار ملت است؛ فریادی که آرزوی جهانی بدونِ درد و رنج را سر میدهد؛ جهانی بدونِ استعمار، بدونِ اسرائیل.
اگر روزی خواستید به فرزندان خود عشق را بیاموزید، اول حب وطن را به او یاد بدهید؛ به راستی که این حب، اولین قدم رسیدن به عشق و ایمان است.
دلی خالی از محبت وطن، نمیتواند به دیگران عشق بورزد یا به خود ایمان داشته باشد.