طرحی برای نابودی آزادی زنان
امشب خیره شدهام به تصویر خودم در آینه؛ به این چشمهای گودرفته، پوستِ آفتابسوخته و دستهای پینهبستهای که تاولهایشان هرگز خوب نمیشود. از خودم میپرسم چطور به اینجا رسیدیم؟ چطور شد که از انسانهایی اصیل، تبدیل شدیم به کالایی دمدستی؟ اینجا، در دل این دنیای مدرن که همهچیز با خطکشِ سود سنجیده میشود، ما زنان دیگر انسان نیستیم؛ ما فقط یک ابزارِ ارزانقیمتیم.
همهچیز از همان انقلاب شروع شد؛ از روزی که آقایانِ صاحبسرمایه با نگاه اومانیستی و مغرورشان به جنگ طبیعت و سنتها رفتند. همانطور که دورانت حقیقت را میگوید: کارخانهدارانِ سودجو، اخلاقیات را زیر پا گذاشتند و ما را که کارگرانی بیدفاعتر و ارزانتر بودیم به جای مردان سرکش و گرانقیمت پشت این دستگاههای خطرناک نشاندند. برای اینکه لابهلای این چرخدندههای آهنی گیر نکنیم یا بهانه تراشیده باشند، لباسهایمان را تنگتر و کوتاهتر کردند. از سال ۱۹۲۱ به این طرف، دامنها مدام آب رفتند تا به زانو رسیدند؛ چیزی که در تاریخ پوشاک ما بیسابقه بود. حتی به بهانهٔ دروغین صرفهجویی در پارچه طی جنگ جهانی دوم، قد لباسهایمان را کوتاهتر کردند و بعد از جنگ هم هرگز به حالت اول برنگرداندند.
آنها نام این کار را گذاشتند «آزادی زن»! چه کذب بزرگ و دلخراشی... به بهانهٔ رهایی ما از بند خانه، ما را به عرصهٔ فحشا کشاندند تا بهتر بتوانند از جذابیتهای جسمیمان برای رونق تجارت و کسب سودِ بیشتر استفاده کنند. برهنگی اجباری را با فرهنگ مصرفگرایی گره زدند تا مردم در گمراهی بمانند و نفهمند چه بلایی دارد سر اصالتشان میآید. با وسایل لذت و شهوترانی، ذهن و روح جامعه را چنان مشغول کردند که هیچکس نپرسد چرا ما زنان، با وجود اینکه ساعتهای طولانی در این کارخانهها جان میکنیم، اما از اولیهترین حقوقمان محرومیم؟ حق رأی؟ حق گرفتن مدرک تحصیلی؟ حق مالکیت بر اموال شخصیمان؟ در انقلاب تازه به دوران رسیدهی ما، همهی اینها در دنیای آقایان سرمایهدار فقط یک شوخی تلخ است.
این هنجارشکنیهای مدرن و سیلِ خروشانِ محرکهای جنسی در خیابانها، روحیهٔ عفاف و پوشیدگی را در هم کوبید. نتیجه چه شد؟ افسردگی جنسی، افزایش فاحشههای برهنه، و یک رکود روحی و روانی عمیق که مثل خوره به جان جامعه افتاده است.
چه فریبِ بزرگ و زیبایی ساختند به نام «تمدن»! تمدنی که پایه و اساسش را روی استخوانهای خردشدهٔ ما زنان بنا کردند و رویش پرچمِ آزادی کوبیدند. سالهاست که داریم بهای این آزادیِ دروغین را با از دست دادنِ شرم، حیا و تمام انسانیتمان پس میدهیم، در حالی که آقایانِ صاحبسرمایه دارند از خندههای مستانهٔ پشت صحنه، کیسههای پولشان را پر میکنند.
امان از انقلاب صنعتی لعنتی...