سال تحصیلی جدید در حالی آغاز شد که فارغ از مسائل اجتناب‌ناپذیر جنگ، سیاست‌های غلط دولت و دانشگاه، سبب تحمیل هزینه‌های غیرضرور به زندگی روزمره دانشجویان شده است. سیاست‌هایی چون افزایش تصاعدی بهای اجاره خوابگاه، حذف دورچین غذا، افزایش بی‌ملاحظه و عجیب قیمت غذای دانشجویان سنواتی و... همگی بر سختی‌های زندگی دانشجویی می‌افزاید.
دانشجوها نیز هنگامی که با توجیهاتی چون «کمبود بودجه» و «شرایط جنگی» برای این مشکلات مواجه می‌شوند اما از طرف دیگر تردد خودروهای ساخت‌و‌ساز دانشکده حقوق را در خیابان‌های دانشگاه مشاهده می‌کنند، بر نارضایتی‌هاشان، بالطبع افزوده می‌شود که شعبه‌ای از این نارضایتی، خود را در تجمع روز دوشنبه نشان داد؛ جایی که دانشجوها فارغ از هر دیدگاه سیاسی و اجتماعی، صراحتاً و یک‌صدا مطالبه‌شان را از رئیس دانشگاه بیان کردند اما متأسفانه این مطالبات بی‌پاسخ ماند.
البته دور از نظر نمانَد، عده‌ای سودجو هم تصمیم داشتند این اعتراضات بحق را بسوی بحث‌های غیرصنفی مانند مسئله پوشش در دانشگاه هدایت کنند که با واکنش سایر دانشجوها مواجه شدند.
در ادامه و حتی پس از پیگیری‌های متعاقبِ دانشجویان تشکلی و دغدغه‌مند، متأسفانه هنوز واکنش درخور شأن دانشجوها به این مطالبه از سوی رئیس دانشگاه داده نشده است.
