جریانی که برای تحمیل ذلت و تسلیم به کشور از هیچ دستاویزی دریغ نمیکند، از دوگانه سازیهای جعلی و روایت وارونهی واقعیت گرفته تا تفسیر به رأی قرآن.
هیچکس در هیچکجای دنیا از کشوری که مورد تعرض قرار گرفته نمیپرسد: «آیا میخواهی با متجاوز مقابله کنی یا نه؟» کسی در اوکراین نمیگوید از مردم بپرسیم آیا میخواهند بیست سال دیگر با روسیه بجنگند یا نه؛ چراکه هجمهی رسانهایِ تسلیمطلبها، مردم اوکراین را آنقدر تحمیق نکرده است که متوجه نشوند دفاع از کشور در مقابل متجاوز اجتنابناپذیر است.
اما در کشور ما، آقای روحانی در میانهی یک جنگ وجودی، آن هم در شرایطی که دشمن صراحتاً اعلام کرده جز نابودی طرف مقابل به چیز دیگری رضایت نمیدهد، در جمع رفقایش مقابل دوربین مینشیند و با نظریههایی بیپایه، افکار عمومی و تابآوری اجتماعی را هدف قرار میدهد.
باید از روحانی، علی جنتی و همکیشانشان پرسید: وقتی دشمن همچنان تحریم، تهدید و تجاوز نظامی را ادامه میدهد و رئیسجمهورش نیز صراحتاً اعلام کرده حتی به بازگشت به تفاهمنامه فکر هم نمیکند، اساساً چه گزینهای جز دفاع روی میز ایران باقی مانده است؟ اگر رفراندومی برگزار شود، قرار است میان دفاع و کدام گزینه انتخاب کنیم؟
*صلح شرافتمندانه، نام دیگر تسلیم*
مسئله اینجاست که امثال روحانی و زیدآبادی تلاش میکنند بخشی از جامعه را با برچسب «جنگطلب» و «تندرو» جدا کرده و با قرار دادن مردم در مقابل هم و در مقابل حکومت همهی مشکلات و هزینههای جنگ را به آن قشر تندروی جنگطلب نسبت دهند. تصویری که ارائه میکنند این است که تندروها خواهان استمرار جنگ و بدبختی مردماند در حالی که این آقایان راهحلی شرافتمندانه دارند، صلح! حتی در شرایطی که آمریکا بندبهبند تفاهمنامه را نقض کرده، همین افراد همچنان مدعیاند این «تندروها» هستند که بر طبل جنگ میکوبند، راه هرگونه اقدام دیپلماتیک را بستهاند و حتی مسئولیت شکست تفاهمنامه نیز متوجه کسانی است که از ابتدا نسبت به آن نقد داشتند، نه کشوری که آن را نقض کرده است.
*تفسیر به رأی قرآن و سنت*
بخش دیگری از این روایتسازی، استفادهی گزینشی از قرآن و سنت برای توجیه گزارههای غلط خودشان است. مشورت پیامبر(ص) با فرماندهان و اصحاب در میانهی جنگ را به برگزاری رفراندوم دربارهی اصل دفاع ربط میدهند. آیهی «وَإِن جَنَحُواْ لِلسَّلمِ فَاجنَح لَهَا...» را نیز بهگونهای تفسیر میکنند که گویی مسلمانان باید رغبت همیشگی و بدون قیدوشرط به مذاکره با دشمن داشته باشند؛ در حالی که رهبر شهید انقلاب همین آیه را اینگونه تفسیر میکنند که: «اگر طرف مقابل مورد اعتماد نیست و حیله میکند هرگز قبول نکنید و اگر پیمانی بستید و او پیمان شکست شما هم مقابله به مثل کنید و پیمانش را بشکنید.»
آنچه دردناکتر است شنیدن عین همین جملات از زبان انقلابیون در طول جنگ دربارهی تفاهمنامه، مذاکره، توافق، مدیریت تنگه و... است.
این اتفاق زنگ خطری است که نشان میدهد برای بخشی از بدنهی انقلابی، گاهی شخص از تفکر مهمتر شده است، برای مقابله با این خطر باید استدلالهای غلط این افراد را تبیین کرد تا در شرایط مشابه دوباره از زبان انقلابیون نظراتی نشنویم که خلاف نظر علیالاصول رهبری و مورد پسند غربگراهاست.