صدایی از تونلهای غزه
عجیب است؛ امروز صدای عدنان بهجاى لرزش انفجار مرا بیدار کرد. شمارش از دستم در میرود، ولی گمان میکنم روز هجدهم است که بالا نرفتهام. فعلاً باید بوی خاک و طعم تاریکی را استشمام و مزهمزه کرد. مثل بقیه، من هم کمکم عادت کردهام. تنها تسلایم صدای حزنآلود حمزه است که گاهی قرآن را باز کرده و روحمان را تسخیر میکند؛ پسر! همیشه سورهها را طوری انتخاب میکند که در دلمان بنشیند.
هرگاه سراغ سورهٔ فتح میرود، به آن صبح باشکوه برمیگردم. ساعت از یازده شبِ ششم اکتبر گذشته بود؛ روزی که اعلام کرده بودند من هم در نبردی که همیشه رؤیایش را داشتم حضور دارم. شور و شوق در سراسر وجودم موج میزد و میترسیدم همین احساسات، همهچیز را خراب کند؛ برای همین قرآن را باز کردم و پیدرپی خواندم، تا فتح، تا نصر. اینبار اما انگار همهچیز فرق میکرد...
انگار سوره را زندگی میکردم؛ صدای حق چون سخن خداوندگار با موسی(ع) در گوشم میپیچید، انگار با من سخن میگفت. فردا اما هرچه به من گفته بود را در وسط معرکه تجربه میکردم، داشتم فتح را زندگی میکردم، و الاقصی چه طوفانی به پا میکرد. میدیدم چگونه خونِ شهدایمان که سالها در جوشش بود، خون ما را نیز جوشانده بود؛ دیدم که خیبر باز فتح میشد...
هر بار صدای تانکی، صدای پوتین سربازی را لای آوار میشنوم، همان خاطرات به من نیرو میدهند تا یکبار دیگر ترس را در وجودشان بنشانم. همانهایی که از دور به ما میخندیدند، اکنون کنار من در این زیرزمیناند؛ باور میکنی؟ باور میکنی ما اینهمه اسرائیلی را دو سال در قبضهٔ خود داشتیم؟ و همین صبر بود که حتی در اسارت هم آنها را به ما نزدیک کرد.
فعلاً مأموریت من صبر است. باید روزها رفیقِ تاریکی باشیم؛ مانندِ یک شکارچی، دقیق و صبور.
اینگونه تا کنون زنده ماندهایم. همین حمزه، به هرحال بزرگ ما بوده، با همین صبر و تأملات عارفانهاش برنامهریزی انهدامِ پنج تانک را کرد و همهمان را زنده بیرون کشید. همین مردان بیپیرایه بودند که با لباسهای سادهشان، با همین سلاحهای شکستهشان غرور ما را بیدار کردند.
در هنگام حمله، غیرت در وجودم زبانه میکشد تا گرسنگی چهار روزه را فراموش کنم؛ وقتی پای بریدهٔ یک پدر را میبینم، دردِ ترکش در پایم آرام میگیرد؛ وقتی آن دخترِ کوچک را دیدم که در پنج دقیقه تمام خانوادهاش را از دست داد، یحیی و هنیه و نصرالله همه از یادم رفتند. آنها اکنون از من نمیخواهند بنشینم و غمشان را بخورم؛ از من صبر میخواهند، غیرت میخواهند، مقاومت میخواهند.
این بوی باروت، ردِ خونِ رفقا بر لباسهایم، روزهٔ اجباری، این خاک، اینها همهٔ اینها تهذیب نفس ماست.
دلم برای جمال و مائده تنگ شده. خواهر کوچکم در میان این صداها چگونه تاب میآورد؟ نمیخواهم ذهنم را به چیزهای دیگر آلوده کنم. میدانم هنوز آن بیرون، وقتی بابا خسته گوشهای نشسته، او را در آغوش میگیرد؛ میدانم هنوز روسری سبزش را سر میکند. اما پیش از هر انفجاری، نگران مائدهام که حتی از صدای رعد و برق هم میترسد؛ میدانم جمال، آن برادر عزیز، در آن لحظه آرامشبخشِ اوست، میدانم او هم بزرگمردی خواهد شد، کار این جنگ ساختن بزرگمردان بود.
روزی در آتشبس، دختری بهسرعت سوی من دوید تا مرا در آغوش بکشد؛ خداخدا کردم که مائده باشد؛ اما خب...
با این حال، ماجرای ما روزی به پایان میرسد، ریاضتِ ما پایان میپذیرد، و اگر این خاک مرا از زمینِ زیر پای مائده جدا کند، بهشت ما را دوباره به هم میرساند...
صدای اذان عدنان، در همین تاریکی، تکیهزده بر سلاح خود، غرق در بوی خاک، روح را با نوای ال..اکبر بیدار میکند، و مایی که به سجاده خاک پناه میبریم...