اعتراضات اروپایی را باید گردن کی بندازیم؟
در میانه این همه جار و جنجال برای پیدا کردن طرف تقصیر در شلوغیهای اروپا (بلاد مرفهه و متمدن فرنگ خودمان!)، حرف و حدیثها فراوان و دست اطراف مختلف برای بازی دادن روان مخاطبان تا حد خوبی باز است.
عدهای دیواری کوتاهتر از مسئله مهاجران پیدا نکردند و همه کاسه کوزهها را سر این جماعت ریختند(غالباً هرچه نظریه بشردوستانه و مقاله پسند هست را در این مرحله فراموش میکنند، عادت کنید). اما خب، خدا پدر تاریخ را بیامرزد که همیشه برای ریشهیابی دستگیر ماست.
جهان اولی سازی
نکته آن است که این جامعه متمدن (به تعریف خودش)، مترقی(به ظاهر خود)، منورالاندیشه(به خیال خود) و موصوف به خیلی صفات دیگر(باز به تعریف خودش)، از قضا زمانی خود را جهان اول نامید که مشغول به مشاغلی بس عجیب بود!
همین متفکرانِ جهان دوستِ صلح گستر، همان زمان که دو تا یکی پلههای ترقی را طی میکردند، در میانه مسیر با موجودات تیره رنگِ چابکی مواجه شدند که مکمل این ترقی بودند. پس به مذاکره با آنها برخاست و در قبال اهدای حق حیات، آنها را به اشتغال رایگان گرفت. همین شد که کشتی کشتی، همکاران جدید آفریقایی را به منزل خویش دعوت کردند. البته کشتیها بعضاً خراب بودند، در مسیر تلفات هم داشتند!
گذشت و گذشت تا همین ۳۰، ۴۰ سال اخیر. قاره سبز در یک طرف و سیاهانی رها شده با جمعیت میلیونی در طرفی دیگر که پس از لغو بردهداری در همانجا ماندگار شدند؛ بماند که خانواده اینان نیز در سالهای بعد تصمیم به کوچ گرفتند و به قاره سبز در کنار خانوادههایشان پیوستند.
پس فراموش نکنیم، برایتان هرگز عادی نشود. این تمدن، همان تمدن و آن ملت، همان ملت است که از شرق تا غربش دههها کارش رام کردن انسانها بود. بعد چهره گوگولی خود را با کت و کروات دیپلمات و دامن و کلاه الیزابتی به چشم ما فرو کرد!
اروپا، همان اروپاست، زخم از جای دیگر است
شلوغیهای چند سال قبل جلیقه زردها در فرانسه را که یادتان نرفته؟ آنها هم کم از این جماعت کنونی نداشتند، با این تفاوت که از قضا غالباً بومی «فقانسوی» بودند و به راستی که حاکمان هم از همین مردم بر میخیزند. بیشتر این را توضیح نمیدهم، خودتان تا آخرش بروید...
فروپاشی دیوار آتشین
حالا کمی از این ریشهیابیها فاصله بگیریم و به سیاسی بازیها بپردازیم:
دیر زمانیست که احزاب راست افراطی (مخالف سیاستهای مهاجرتی، معتقد به لیبرالیسم اقتصادی، مخالف سیاستهای اتحادیه اروپا) در دولتهای اروپایی به انزوای سیاسی فرو رفتهاند و اصطلاحا یک دیوار آتشین بین آنها و سایر احزاب ایجاد شده. اکثریت عموم نیز موجبی برای تمایل به سیاسات آنها پیدا نکردند؛ اینجا هم در توصیفات من سرنخی هست. اینهمه تمرکز بر مسئله مهاجران و برجسته کردن رسانهای احزاب راست افراطی، صرفاً بازی سیاسی داخلیست یا اهدافی از خارج قاره درحال تزریق به اذهان جوامع اروپاییست؟ چه کسی از این تضعیف اتحادیه اروپا سود میبرد؟ تضعیف یورو در نتیجه فروپاشی اتحادیه اروپا با چیز دیگری در ارتباط نیست؟ قضاوت با شما...