سفارتخانه یا لانه جاسوسی؟
بعضی ایستگاهها در تاریخ این خاصیت را دارند که تمام رهگذرها، مجبورند در آن توقف کنند و موضع خودشان را درباره آن واقعه مشخص کنند. «ایستگاه خیابان روزولت» هم، یکی از همینهاست؛ جایی که هر اهل تفکری به ناچار در آن میایستد و در جستوجوی دیدگاه درست، صفحات تاریخ را ورق میزند. عجیبتر از قدمت ۴۷ ساله این ماجرا، روایتهای متفاوت از آن است که آدم را نگران میکند که کدام یک تاریخ را «آنگونه که میخواهد» شرح میدهد، نه «آنگونه که هست»!
در چنین فضایی چ،طور باید واقعیت را شناخت؟ آیا سفارت آمریکا فقط سفارت بود؟ مگر همه سفارتخانهها، مرکز جمعآوری اطلاعات ندارند؟ چرا ما باید دیپلماتهای یک کشور دیگر را گروگان بگیریم؟ پشت آن کاغذهای رشته رشته و نامههای CIA چه گذشت؟ چرا دانشجو و چرا انقلاب دوم؟ و...
معمولا وقتهایی که روایتها گوناگون و متضاد میشود، عقل انسان حکم میکند که به آمار و اسناد پناه ببرد، تا مبادا کلاه سرش برود و چشم و گوش بسته روایت یک طرف را بپذیرد. اینجاست که علی محبوبی، تاریخنویس جوان و خوش ذوقی که به جمعآوری اسناد و شواهد ملی و بین المللی، از ماجرای سیزدهم آبان ۱۳۵۸ پرداخته و آنچه که در ایستگاه خیابان رزولت گذشت را با قلمی روان و خواندنی و به زبان آمار و اسناد، تعریف میکند. نزدیک به دو سال تحقیق و مطالعه بیش از ۸۵ جلد کتاب انگلیسی و فارسی، اثری شده که کتابخوانهای حرفهای و اساتید بزرگ را به تمجید و تحسین آن واداشته است. شما هم اگر روزی در این ایستگاه توقف کردید و خواستید بدانید آن روز دقیقا چه اتفاقی افتاده است، خود را به این کتاب بسپارید.